Taboe! Herinneren jullie de scene dat queen Cersei de Walk of Shame moet doen? En die matrone die achter haar aan loopt met de bel en Shame! Shame! Shame! roept? Wel zo voel ik me ook een beetje. En tegelijk met het woordje taboe er door. Want als je zo de posts leest op de smoelenboeken van kersverse papa’s en mama’s, is het meestal rozengeur en maneschijn. Hier dus niet zo.

Voor papa’s is de kraamtijd niet evident. Neem mezelf, ik was zo enthousiast dat ik mijn groot verlof heb opgespaard voor als de baby ging geboren worden. En er na plak ik dan de twee weken vaderschapsverlof er ineens aan. Want ja, ik kom van de Volvo en daar nemen de Zweden zonder blozen 6 maanden a een jaar gewoon vaderschapsverlof en niemand kijkt er van op.

Dus ik, zes weken van het werk om te zorgen voor de nieuwe spruit en de mama en zorgen voor de vierjarige dochter die opeens niet meer het centrum van het gezin is. Miljaar, had ik het geweten: dat huishouden met een baby…

Gelukkig hebben we wasbare luiers. Voor wie nog niet overtuigd is: DOEN! Geen pampers meer die liggen te stinken in de vuikbak, geen twee vuiniszakken per week meer om buiten te dragen. Wat je wel moet doen, is twee wasmachines per week draaien. Van de baby stinkt dat nog niet zo, de pisluiers van de vierjarige daarentegen, die kunnen penetrant zijn. Toch, ik vind de wasbare luiers gemakkelijker dan de wegwerprotzooi.

Dus de was: strikluiers zijn een hel, die koordekes draaien volledig door elkaar in een gigantische knoop: je bent dus snel een kwartiertje zoet om alles te ontwarren. Dan alles op het droogrek, want we zijn bewust dus hebben geen droogkast. Twee wasrekken vol met die luiers en cheecky wipes of hoe heten die rotdingen? Elk van die dingetjes moet je apart ophangen. En de babykleertjes! Mini mini kousjes, rompertjes, een stel per dag. Op den duur ben je dus met niets anders meer bezig dan kleertjes op het rek hangen! Je verliest letterlijk een ton tijd met alles te ontwarren en op te hangen. En dan draagit kleine petotter het een half uur en burps of vrot, ander stelletje want het is besmost.

Snel de keuken in: vaatwasmachine legen en terug vullen, koken, opdienen. Kinderen komen toe, aan tafel zetten, willen het niet eten, willen spaghetti! Dus snel spaghetti koken. Terug afruimen, spelen met de koters, opruimen, dan het avondritueel, of zal ik zeggen: de processie van Echternach naar de slaapkamer? Tandenpoetsen, luier aandoen, pijama aandoen, verhaaltje lezen en bed in. Ware het niet dat de kleine duivel geen zin heeft om te gaan slapen en dat zullen we geweten hebben. Voor ons kleine muis is het niet evident om haar plaats te vinden in de verschoven gezinssituatie. En dat speelt ze handig uit.

Je slaapt al niet zo goed, de kleine drinkt nog vaak ’s nachts en je wordt er toch wakker van. Ja, mama’s de papa’s naast jou worden ook wakker van het geknotter en geslurp. Believe me. Dus stilaan raken je batterijen op en eveneens je emmertje met geduld.

Voor ons ouders is het niet evident om de situatie goed in te schatten: zowel de mama en de papa zijn enige kinderen, dus we hebben geen enkele ervaring met de komst van een broertje of een zusje en de impact dat dat heeft voor de grote zus. We proberen het evenwicht terug te vinden, maar het is niet evident.

Dan ga je naar de school en andere papa’s of mama’s vragen hoe het is met de nieuwe baby, en zeggen hoeveel geluk ik niet heb om zoveel tijd te kunnen doorbrengen met de nieuwe baby? Ik vraag me af of ze ook die wanhoop soms hebben gehad? Of hebben! Kraamtijd voor papa’s is eerder logistiek en alles draaiend houden eerder dan quality time doorbrengen met de nieuwe naamdrager.

Toch zou ik gen voor geen goud willen missen! Ik hou ontzetten veel van mijn kinderen en ik heb altijd al kinderen gewild. Ik geef toe, het is niet gemakkelijk en tijdens de kraamtijd raak je elkaar in de relatie even kwijt. Ik maak me sterk dat het tijdelijk is en dat het terug goedkomt. Het moet wel!

Na de laatste zes weken heb ik wel spijt dat ik het niet anders heb aangepakt. Ik had meer tijd voor mezelf moeten vrijmaken, meer tijd moeten opeisen met de baby, de tijd als het ware vertragen en intens genieten van het bolleke. In plaats van me druk te maken over de avondmaaltijd of de volgende was. Nu heb ik veel gelopen en gezorgd, maar voel me opgebrand. Dus papa’s die op het punt staan de kraamtijd aan te vangen: leer uit mijn ervaring. Neem de tijd, geniet en trek het je niet aan dat de was niet gedaan is. Er is altijd wel een onderbroek te vinden achteraan de kast. Neem de tijd en geniet zelf! Want ook jij, als papa, hebt net een kind op de wereld gezet.

Nu ben ik wel blij dat ik geen Zweed ben…

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2018 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account