Inderdaad, de mannen onder ons kennen de titel van dit boek wel. Ikzelf heb het ook op mijn plank staan, maar, tot mijn grote scha en schande, heb ik het nog niet gelezen. Toilet, grote boodschap, dat is het uitgelezen moment om op je gemak een boek te lezen, vind ik. En ja, puns intented! De enige momenten waarop je als vader/echtgenoot nog even rust hebt en je enkele bladzijden van je favoriet boek kunt lezen. Of als je een vluggertje moet persen op het tweede toilet, een boek over yoga, anti-stress, mindfullness en dergelijke crap.

Want eigenlijk, crap is het wel. En zo lees je in die enkele zinnen hierboven precies hoe ik me voel: chaotisch, met duizend en een dingen bezig, naar hot en her springend om toch niets gedaan te hebben of afgewerkt te hebben. En dan lees je maar zo van die boeken over hoe je je leven kunt organiseren, hoe je stress kan voorkomen, hoe meer met de flow kunt meesurfen in plaats van er tegen in te gaan. Maar of het werkt? Stress for dummies (9781118612552) in elk geval al niet. Mindfull gelukkig (9789020990348) trouwens ook niet. Maar wat helpt dan wel tegen de dagelijkse beslommeringen en stressstootjes?

Sport? Wel ja, ik ga twee keer per week lopen. Eenmaal met een vriendin en eenmaal alleen. Oh ja, ik had een hekel aan lopen. Als dikkerdje van de klas nooit goed kunnen lopen, een coopertest was pure marteling. Maar begonnen met Start to Run (dank u Evy!!) nu al tien jaar geleden en nu loop ik moeiteloos (allee bijna toch) 10 km achter elkaar. De roes van het lopen ben ik nog niet tegengekomen, maar het is de ideale moment om je gedachten de vrije loop te laten gaan. Ik stuur ze niet meer, ik laat ze gewoon in elkaar overvloeien. En na de toer, ben ik moe, maar tegelijk is mijn hoofd terug wat meer opgeruimd.

En de dag erna stijf, uiteraard, want echte mannen stretchen niet…

Een ander zen moment  voor mij persoonlijk, is de trein ’s morgens vroeg. Ik pendel naar Brussel enkele keren per week en ik heb glijdende uren. Dus sta ik om kwart voor zes op om de trein van zes uur te nemen. Waarom? Er is dan bijna geen volk op de trein, want, l’enfer, c’est les autres! Ik lsuit mijn ogen laat mijn gedachten de vrije teugel. Gedurende 41 minuten (volgens de NMBS site, maar in werkelijkheid iets langer) draait mijn brein op autopiloot. Ik stap uit aan Brussel Noord met een opgeruimde bovenkamer. Die tegen de middag al terug volop in chaos verkeert.

De zen hebben we al gehad, nu de motorcycling. Ja, ik ben een motard. Terzelfdertijd begonnen als met het lopen. Je kan zeggen dat het mijn eerste midlife crisis was, op mijn 35ste. Een moto, gaan lopen, een nieuwe way of life. Ik rijd dus met een klassieke chopper, een m’as-tu-vu machine. Maar dat stalen ros is stilaan uitgegroeid tot mijn primair vervoersmiddel. En van salonmotard die enkel rijdt als de zon schijnt, reed en rij ik nu zomer en winter, door regen en zon.

Wat wel opmerkelijk is, ik kruip achter het stuur van een wagen en ik word een agressieve klootzak met bloed en vernietiging in mijn gedachten. Ik vloek volop en ik heb al twee claxons versleten in mijn rijcarriere. Ja, je kan een claxon verslijten door overmatig gebruik, stel je voor! Maar op mijn moto, is dat compleet anders. Ik geniet van mijn rit. Ik voel bijna geen stress meer.

En zo kom ik naadloos terug op de pun intented van mijn blog van vandaag: omgaan met stress in het bijzonder, met leven in het algemeen. Een full time job, een vader van twee kleine kinderen, een echtgenoot van een zwangere vrouw, een zoon van een ouder koppel met archaisch hoge verwachtingen van hun enige zoon, baasje van twee rotverwende katten, het zijn rollen die meer uren vergen dan dat er zijn in een dag. En waar haal je dan nog de energie vandaan? Waar haal je de tijd om voor jezelf te zorgen en die dingen te doen die je graag doet?

Af en toe duik ik eens weg in de kelder. Ik knutsel graag, dus werk ik aan een poppenhuis voor mijn dochter, aan een Star Wars space station voor mijn zoon, aan een steampunk harnas, aan van alles en nog wat. Ik verschuil me achter het excuus dat het voor de kinderen is, maar ik heb echt nood aan die me time om bezig te zijn. Om mijn hoofd wat rust te gunnen.

Weet je, ik ga zelfs naar een life coach (dank je, Niki) om mijn balans terug te vinden. Ik voel dat het leven te veel van me vraagt. Soms wil ik gewoon eens tijd voor mezelf. En mijn coach stimuleert dat. Ik vergelijk het met de noodprocedure in een vliegtuig: eerst een zuurstofmasker voor jezelf aantrekken, dan pas je kinderen. Niet uit egoisme, gewoon uit prakticiteit: ze hebben er niets aan als je zelf van je stokje gaat. En zo is het net hetzelfde als bij leven: je huisgenoten hebben er niets aan als je er zelf aan ten onder gaat.

Tijd dus om meer dingen te doen voor mij. Doen waar ik zelf zin in heb. Dus het boek Zen and the art of motorcycling lezen? Nee, geen zin in. Het staat mooi op de plank.  Als excuus voor een blog.

Medocq

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2019 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account