De mens is een vies beestje.  Ik mag dat zeggen, ik ben al meer dan veertig jaar een uniek specimen van de soort.  Laat me niet beginnen over onze minder smakelijke neigingen.  Onze collectie van gassen, geluiden, vloeistoffen en alle gewoontes die daar mee gepaard gaan.  Niets van dat.

Ik wil het voornamelijk hebben over onze grootste troef, die dan ook tegelijkertijd onze meest grote hindernis blijkt te zijn: onze psyche.

Een groot woord om alles te bevatten wat ons drijft.  Elke beslissing die we nemen wordt “geboren” in onze psyche.  Even terug naar het vies beestje waar ik mee begonnen ben.
Ik zou even een bepaald aspect van ons “zijn” willen aankaarten.  Aangezien deze blog geschreven is in het licht van Parent for Life ga ik even praten over een gigantische drifveer inzake de opvoeding van onze kinderen.  Het cliché

U gaat willen steigeren.  Dat is normaal. 

Wij willen denken dat onze beslissingen qua opvoeden allemaal ontspringen uit een natuurlijk gevoel van liefde.  Warmte, trots en de noodzaak te bouwen aan de volgende generatie.  Hoe schoon.
Er is ook een andere kant aan die mooi opgepoetste medaille en dat is dit klein geschenkje dat onze maatschappij en onze ouders aan ons gegeven hebben.  Ik verklaar.

Je komt een kersverse papa en mama op straat tegen.  Borst vooruit, beste kleren aan en hopend zoveel mogelijk volk tegen te komen zodat ze hun nieuwe telg kunnen voorstellen aan de wereld.
Tientallen keren horen ze “amaaaai, wat een mooi kindje!” of “Hij heeft de ogen van de papa en de neus van de mama”  Althans, dat hopen ze te horen.
Wat als je nu zou zeggen “Wauw…nu zo’n mooi kindje is het niet geworden eh?”  Je maakt daar een vete voor het leven.  Stel je nu voor dat het kindje uit de lelijkboom gevallen is en elke tak geraakt heeft?  Zeggen dat het niet ECHT mooi is zou nog een geweldige “middle of the road” zijn, niet?
Je doet het niet.  Waarom?  Wel, de maatschappij verwacht dat je een pasklaar en goedgekeurd antwoord geeft.  Het gaat lekker door hoor.

Elke keer dat je kind iets sneller is dan zijn soortgenoten moet het geprezen worden.  “Onze Albert loopt al”, “Ons Stephanieke zegt al twee woorden”  Binnen de seconde moet het gecounterd worden door de ouders aan de andere kant van het gesprek met de booschap dat hun pasgeboren project iets veel beter kan.  Mijn kind gouden kind is een betonnen iets.  Wanneer je daar tegen ingaat kan je de meest uiteenlopende reacties verwachten.  Ik zeg vaak dat mijn zoon een heel lelijke baby was.  Elk moment zou zijn vinger oplichten en zou hij brabbelen dat hij naar zijn thuisplaneet moet bellen…een echte alien baby.  Altijd gehouden van het kind maar een kat een kat noemen eh, zeker een lelijke haarloze kat.  Wel, dat mag niet gezegd worden.  Zelfs niet van je eigen kind.

Ik heb nu vier pubers in huis.  Hun hersenen werken voor de volgende dingen.  Slapen, eten en Netflix.  Verstaanbaar zijn ze al lang niet meer.  Het zijn varkens die in hun eigen vuil liggen en geld eisen voor het recht om zo weinig mogelijk te doen.  Wanneer ze uit het huis zijn zullen mijn vrouw en ik het veel te grote huis verkopen en eindelijk aan ons leven beginnen…vrij.
Ook dat mag je niet zeggen blijkbaar.  Zelfs andermans kind moet je beschermen van kwade tongen.

Breek het cliché.  Zeg vandaag nog tegen je kind en iedereen die het wil horen…

You’re a fucknugget, but i love you

Fred

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2021 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account