Vanmorgen bij de bakker zeiden we nog: “we mogen niet klagen”, toen we het hadden over de aanhoudende hitte en de ongemakken die er mee gepaard gaan. En inderdaad, ben ik blij een man te zijn. Soit, ik heb een lange volle baard die in deze hitte nogal warm is en kriebelig, maar mijn vrouw is nu zeven maanden ver en die heeft pas last van de warmte, die mag tenminste klagen. Maar ik:

neh….

Ik heb het geluk in een oud herenhuis te wonen in Art Deco stijl te Gent, met verschillende verdiepingen. Gelijkvloers is mijn men’s cave, waar ik naast mijn hobbies ook een bureau heb om te kunnen thuiswerken. Opnieuw een voordeel van mij te zijn: als IT-er kan je gemakkelijk van thuis werken. Afijn, het is er in het oud huis lekker fris. Als je niet te veel doet. En als IT-er doe je meestal niet al te veel fysiek werk. Behalve als de koters thuis zijn…

Omdat de derde er dus aankomt en dan binnen enkele maanden zal rondkruipen, hebben mijn vrouw en ik (de ene al wat meer dan de andere) beslist om alle Lego en Playmobil voorlopig in de men’s cave op te bergen en de twee grote (4 en 8) er mee te laten spelen beneden.

“Zie dat de kleine baby een stukje in zijn mond steekt, we kunnen dat niet hebben…”

Na een weekje vakantie kan je bijna geen vijftien vierkante centimeter vloer meer zien. Mijn men’s cave volledig onder het speelgoed en rommel.

Dus gisteren ontschiet het mij en ruim ik wat op en herstel ik de oude schoorsteen in zijn vroegere glorie. Terwijl ik bezig was, dacht ik dat de binnenkant van de schoorsteen eigenlijk wel een hele mooie vitrinekast of display case zou kunnen zijn. Compleet met LED lampjes er in. Voor mijn Lego Millennium Falcon of enkele figuren uit The Lord of the Rings… Soit, ideeën en plannen schieten op als vrienden bij een lottowinnaar.

Maar het doen…. het doen is nog niets, de tijd vinden om het te doen, tussen het werk door, het deelnemen aan het huishouden en de kinderen, dat is pas de uitdaging.

Maar we mogen niet klagen.

En toch heb ik altijd die neiging. Het is te warm, ik heb te weinig tijd, het is een rommel, … Amper enkele alinea’s en hoppah, zelfs met zo een grote titel bovenaan val ik steeds terug in dezelfde val. Is het doordat we Belgen zijn en verknocht aan het klagen, is het omdat ik getrouwd ben en het zo hoort, of is het gewoon mijn nature / nurture? Dunno, maar ik ga er iets aan doen.

En bij deze de eerste blog. Geen uitsluitend geklaag of gezaag, maar gewoon de doordeweekse beslommeringen, dromen en plannen van een middle-aged papa met het hart op de juiste plaats maar de brains van een teenager, een lichaam als een tempel die dringend wat renovatie nodig heeft in de hoekjes en kantjes, een gelukkig man met zalige kinderen en een goede vrouw, maar die toch af en toe eens zal klagen over wat het leven hem nu weer draait.

Een blog over ridderkostuums maken voor de klein mannen, over ‘peetjes’ schilderen voor een tabletop, over leren fietsen one on one, over kinderen opvoeden als schildknapen, whisky en bier en goede films en series.

Want geef toe, als het te warm is, trekken we een short aan en lopen we in bloot bovenlijf, ongeacht de isolatielagen van de six pack (die we al veel eerder hebben opgedronken).

We mogen niet klagen!

Medocq

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2018 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account