Dat is pas een eye catcher als titel. Tegelijk klinkt het precies zoals ik me voel.
De kamp begon eigenlijk al 8 jaar geleden. Toen besloot ik te scheiden van mijn vrouw, niettegenstaande ik een babyzoontje had. Maar de eeuwigdurende ruzies, het gebrek aan commitment in de opvoeding, de dreigende adem van de schoondraken in mijn nek, het werd te veel. Dus hakte ik de knoop door.
Dan begon de calvarietocht. Langs bevooroordeelde rechters en eindeloze rechtsgangen. Ondertussen werd de ene droom na de andere aan diggelen geslagen en werden mijn aspiraties van vader gesmoord in het gedrocht dat scheiding wordt genoemd.
Een nieuwe partner bracht gelukkig soelaas en terug wat ademruimte, twee siblings brachten terug zonneschijn in het grijs wolkendek. Maar andere zaken sloegen terug, verkoop van het bedrijf waardoor de werkzekerheid in drijfzand veranderde, bouwplannen van naburige gebouwen die risico’s brachten.
Het was dus geen wonder dat ik er stilaan onderdoor ging. Eerst onopgemerkt, later meer en meer manifest. De glaasjes werden dieper, de ruzies harder, de joie de vivre werd meer en meer bedompt. Gelukkig had ik nog goede vrienden en een prachtige partner die me op been hielden. En die me zo ver wisten te krijgen om professionele hulp te zoeken. Ik heb enkele zielenknijpers afgedaan, verschillende scholen die varieerden maar toch niet konden geven wat ik zocht. Tot ik bij een life coach terecht kwam naast het spoor, die in plaats van te luisteren en te knikken, sprak en adviseerde, in plaats van mee te voelen en te wiegen, me wakker schudde en toonde om mijn vuisten terug te ballen.
En nu, gisteren, zitten we aan haar tafel, met een mok koffie op het vroege uur, na een motorit in de kou. En we besluiten allebei dat de weg is afgelegd. Dat een nieuwe afspraak niet meer nodig is. Dat moment was voor mij even eng als voor mijn kat als ik het tapijt onder haar pootjes trek. Letterlijk hetzelfde gevoel! Ik was er door. Ik was neergeslagen, ik was terug opgelapt, ik had op mijne kop gekregen dat ik gevallen was, maar nu stond ik terug recht, op mijn eigen voeten, voor het eerst in 8 jaar. Dat voelde zeker en tegelijk angstig aan.
Misschien bel ik voor een nieuwe afspraak binnen enkele maanden of jaren, maar nu niet. Op de terugweg, op de moto, reed ik opgelucht. Toevallig was mijn moto net dat weekend op onderhoud geweest en was hij volledig gesmeerd. Ze reed soepel. En zo voelde ik me tevens ook. Soepel. Laat maar komen.
Nu ik terug kijk op die bewogen periode, begrijp ik heel wat dingen, uitspraken van vrienden, remarks van vriendinnen. Hoe een tegenslag van het leven je kan neerhalen, maar je kan terug opstaan. Hoe je kracht kan halen om terug op te staan door vrienden, gewoon doordat die mensen er zijn en af en toe eens vragen hoe het met je gaat. Terwijl ik dit typ, flitsen er talloze voorbeelden van mensen rondom mij op als voorbeelden. Ik denk aan jullie.
Een opluchtpost? Een aha-erliebnis? Misschien beide… Mensen zeggen soms dat er na regen zonneschijn komt en dergelijke boutades, maar nu voel ik het voor het eerst echt aan. Niet dat er geen demonen meer over zijn om aan te pakken, hoor. Het leven zal me wel nieuwe uitdagingen bezorgen met de nodige stress, ik twijfel er niet over dat mijn heks nog enkele zwarte katten in haar mouwen heeft om het ongeluk op me af te roepen, ergens staan er wel enkele voodoopopjes van een viking lookalike met een naaldenkussen er naast te wachten op een volgende sessie. Dichter bij huis zal de strijd tegen het geestrijke vocht wel zijn nodige veldslagen kennen, zal de stress van het moment wel eens omslaan in een hard woord. We zien wel. Nu lijkt het gewoon dat er een moment is gekomen van rust.
Dat moment van rust wil ik gebruiken om te renoveren. De bruggen te vernieuwen die ik heb met vrienden. Waaronder die woelige wateren stromen. Ik wil die fundamenten terug verstevigen, ik wil de reling terug ontdoen van roest, ik wil de paden terug effenen. Dit moment van rust is daar ideaal voor.

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2019 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account