Februari, ze zijn er weer mee. Deze keer is het Tournée Minérale, een maand afkicken van alcohol. Misschien nog goed dat ze net de kortste maand hebben genomen of veel mensen zouden het niet volhouden. Ik deed ook mee, maar niet aan die Tournée. Ik laat mijn zelf gebrouwen biertje niet graag staan voor een kunstmatige hype. Maar ik heb wel een weekendje gedetoxed van internet. Een lang weekend: eentje van vijf dagen. We waren met het gezin naar een familiepark (ja, Landal), enkel de madam en ik, onze overactieve dochter van vier en junior van 4 maand. Dus in principe komt het neer op 12 uur achter de klein mannen hun gat lopen en van de ene Bollo de beer optreden naar het zwembad tsjossen, de bolderkar trekkend als een Brabants trekpaard met astma tijdens het hoogseizoen pollenvangen. Koken (ik wil spaghetti) en dan de rufties in bed. Welke plannen je dan ook had als koppel, wilde nachten in vreemde bedden, ik was al blij dat ik een bladzijde of twee kon lezen, en dan was het licht uit. Madam wou nog een spelletje spelen, Carcassonne, het is er zelfs niet meer van gekomen.

We hadden wel afgesproken om niet te facebooken. Ik ben verder gegaan, geen mail, geen Facebook, geen Messenger of WhatsApp. Het deed me deugd! Het deed me realiseren hoe veel tijd ik verlies met te scrollen en dat was ontnuchterend. Ik zit me soms zorgen te maken over het feit dat ik zo weinig tijd heb om te klussen, maar ik kan dan beter de tijd gebruiken die ik verlies aan het lezen van andermans menu om een wasmachine te installeren in de dressing die geluidloos kan draaien. Prioriteiten stellen, als het ware.

We leven toch in een vreemde tijd, realiseer ik me. We hebben de sobere jaren zeventig gehad met de crisis, de wilde jaren tachtig vol nieuwe excessen en wilde verkeerde gewoontes. Nu we in de tennies zijn, is het terug back to the roots: natuurlijk, duurzaam, respectvol en bewust. Al onze gewoontes van vroeger worden nu gebannen. Roken wordt meer en meer een echt taboe, iets waar ik persoonlijk heel blij mee ben. Als zoon van een verstokte rookster heb ik mijn longen vol van de rookstank. Dus hoe sneller ze die kankerstokken afschaffen, hoe beter voor mij. Maar nu wordt ook alcohol meer en meer gebannen. Suiker wordt gestigmatiseerd als het nieuwe heroïne. Vlees eten wordt gemarginaliseerd. Stilaan moeten we meer in de optiek van meer vrijheid. Maar hoe rijm je dat?

Het is in mijn ogen wat verwarrend en soms ronduit contradictorisch. Gisteren was er een voordracht bij onze vroedvrouwenburcht over verbindend opvoeden. Mijn vrouw probeert me al heel lang te overtuigen van het belang er van (lees indoctrineren met ijzeren hand in fluwelen handschoen), dus ik naar die voordracht, niettegenstaande ik die dag al om 4:00 wakker was (dank u dochter) en ik van Gent naar Leuven mocht rijden met de auto en terug. Een vrouw en moeder, meer gedreven door haar passie dan haar kennis of sprekerskwaliteit, deed haar verhaal. Na anderhalf uur heb ik het voor gezien gehouden en schaamteloos naar huis gegaan, iets wat een fikse ruzie tot gevolg had met mijn madam later, uiteraard.

Maar die lezing, die was slecht! Die nieuwe goeroes en zelfverklaarde experten hebben heel mooie plannen en een vlotte uitleg, maar concrete voorbeelden laten je dan toch inzien dat het gewoon oude wijn in nieuwe zakken is. Straffen en belonen is een principe dat uit de mode is, je moet ze de keuze laten en de natuurlijke consequenties laten aanvoelen van hun keuze. Met andere woorden: je doet mijn zin, als je dat niet doet, kies je er voor iets onaangenaams te ervaren, maar als je wel doet wat ik zeg, krijg je iets aangenaams. Wat is het verschil met straffen en belonen? Soit, het zal wel aan mij liggen en mijn jezuïtische opvoeding. Maar gisteren was niet betekenisvol voor me.

Dat in gedachten houdend, heb ik toch sterk de indruk dat we meer en meer worden gestuurd. Waar we vroeger werden gedirigeerd door duidelijke instructies en soms rechtstreekse bevelen, worden we nu meer en meer gestuurd door wat er van ons verwacht wordt. Onze slechte gewoontes worden door peer pressure onder druk gezet, meer dan vroeger. En dan komen die nationale tournees. Tegen dit, tegen dat. Je mag nog steeds alles, maar o wee als je durft het effectief te doen. Ik ben op dat punt misschien wat rebels: verbied me iets, ik zal meer geneigd zijn het te doen. Maar dat gezwets om beroep te doen op mijn gezond duurzaam verstand om compliant te zijn met andermans wensen, daar ga ik van steigeren.

Dus geen Tournée Minérale voor me! Ik ga wel bewust om met mijn lichaam, ik ga lopen. En ik drink mijn zelf gebrouwen biertje en af en toe iets sterkers. Ik blijf koffie drinken, ik ga geen sensha in heet water strooien. Ik ga bewust om met mijn kinderen want ik denk na wat ik doe. Ze mogen proberen en grenzen verkennen, maar er niet over gaan. Maar ik wil wel eens af en toe stilstaan met waar ik mee bezig ben. Even een stap achteruit zetten en eens evalueren waar ik mee bezig ben. Dus wel een Tournée Digitale, wel eens horen hoe je kinderen beter kunt opvoeden, maar niet klakkeloos nadoen. Redelijk toch?

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2019 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account