Onze kleinsten is nu dik twee maand oud. Twee maand geleden was dat zo’n klein stukje vlees, heel immobiel en stil. Nu is hij al heel actief, zwaaien met armpjes, ongecontroleerd weliswaar, en aan het vertellen dat het geen naam heeft. Dan lig ik er zo naar te kijken en verbaas me over de snelheid waar dat klein hummeltje mee aan het groeien is. Niet naar gestalte, maar naar doeningen.

Hij kan al heel gericht kijken. Hij kan lachen en interageren op een heel basaal niveau. Maar hoe impressionant is dat? Hij ontdekt aan honderd per uur, hij kijkt rond, zuigt de wereld rondom hem op. Hij leert zo snel. Je ziet hem als het ware de wereld leren kennen.

Ook mijn dochter van 4. Die kan me opeens verrassen door een uitspraak te doen of een vraag te stellen die me van mijn sokken blaast. Kinderen groeien precies met stoten. Net zoals een wagen rijdt die bestuurd wordt voor de eerste keer door dochterlief. Van de ene dag op de andere is die kleine niet meer dezelfde, hebben ze precies een horde genomen en zijn ze in een hogere versnelling geraakt. Papa staat er bij en kijkt er naar, verbaasd en stiekem een beetje trots.

Waren we ook zo vroeger? Ik kan het me niet meer herinneren. Wel dat ik zo van die aha momenten had, toen ik nog kind was. Dingen die opeens op hun plaats vallen en waar je eerst gewoon aannam dat het zo was, toen opeens begreep je hoe het zat, hoe het werkelijk zat. Ik heb daar zelfs nog herinneringen aan, aan die mijlpalen van verstand in mijn jeugd. En vooral aan dat gevoel. Nu heb ik die niet meer spijtig genoeg…

Ik weet niet of ik op dezelfde manier naar groeien kijk als de mama. Als papa voel je je een gewoon verantwoordelijk voor hun kennis, voor wat ze moeten weten. Ik ben ten alle tijden begaan met de opvoeding en het leren van mijn klein mannen. Ik ben voortdurend op zoek om hun dingen te tonen en uit te leggen. Maar ook om hun dingen te verzwijgen, nog niet uit te leggen, zodat ze nog wat langer in verwondering kunnen blijven.

En ja, soms leer ik hun ook ‘foute’ dingen aan. Daar zijn papa’s voor! Hoe ze moeten vloeken bijvoorbeeld. Ik vind dat vloeken een goede en gezonde manier is om frustraties te uiten. Lees eens die discussies op internet met Samuel L. Jackson over vloeken en intelligentie. Hilarisch, maar het heeft wel iets van waarheid. Ook, sinds ik Merlijn heb leren vloeken en het ook toelaat, zie ik dat hij veel sneller vloekt dan met dingen gooit of kapot maakt. Vloeken is een goede uitlaatklep. Nu is Marit ook al begonnen met vloeken. En ik denk dat mama er zich eindelijk bij neergelegd heeft dat de kinderen vloeken.

De vraag die ik me nu wel stel, is hoe kinderen nu moeten leren. Vroeger moesten wij reeksen van buiten leren: de landen van de wereld, de organisaties, ellenlange lijstjes waar geen einde aan leek te komen. We konden wel goed kwissen. Maar nu? Alles is opvraagbaar op Google en iedereen heeft wel een smartphone bij de hand. Kinderen hoeven niets meer te onthouden, het internet is overal aanwezig en alle kennis voorhanden met een vingerknip, allee, eerder een vingertik en swipe. Heeft het dan nog nut om alles van buiten te leren? Ik denk het wel, sommige kennis en ervaring is nu eenmaal niet te vinden op internet, denk ik. En ervaring al zeker niet. Ook ben ik er van overtuigd dat je echte wijsheid maar krijgt door genoeg kennis te hebben en daartussen de verbanden te zien.

Ik sta nog maar aan het begin van mijn avontuur, samen met mijn kinderen. En ik ben van plan hen van alles te leren. Niet alleen de goede handige dingen, maar ook de compleet nutteloze dingen die je nooit nodig zou hebben op het eerste zicht. Hopelijk zullen ze het wel eens kunnen gebruiken ooit, en dan blij zijn dat ze het kennen.

Medocq

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2019 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account