Een welgemeende sorry aan mijn trouwe lezers. Ik denk graag dat ik die heb ;–) maar soit. Het is een hectische week geweest en ik ben gewoon stomweg vergeten mijn blog te schrijven. Dankzij een van mijn trouwe fans, die me er aan herinnerde dat ik er nog eentje te goed had, dus bij deze.

Wat is er allemaal gebeurd? Je kan het nooit raden, het lijkt een aflevering uit Buren of een of andere Australische sitcom die al 39 jaar loopt… Maar dan wel zonder seriemoordenaars of inslaande meteorieten. Nee, gebeurtenissen op een veel beperktere schaal dan op wereldvlak, maar ingrijpend op persoonlijk. Jullie weten dat mijn vrouwtje een moeilijke tijd doormaakt en dat onze intimiteit en communicatie sinds enkele maanden tot ver beneden het vriespunt is gedaald.

Dat is nu ingrijpend veranderd. Een risico genomen en alles paste netjes in elkaar en nu staan we terug open naar elkaar in communicatie. Nee, filthy minds, een stap per keer! Feit is, alle gekheid op een stokje, Jolien en ik praten terug. Open communicatie en dat is een gigantische stap vooruit. Want je mag zeggen wat je wil, praten in een relatie is de cement die de boel samenhoudt!

We hebben heel diep gezeten, echt heel diep. En op een bepaalde moment dacht ik dat we er niet meer gingen uit geraken en dat alles ging ontploffen, maar gelukkig hebben we beide ingezien dat er iets moest gedaan worden. En dat deden we. Tussen ons en zonder de hulp van de matte relatietherapeutes die enkel knikken en incasseren. Met alle respect natuurlijk voor de therapeutes die willen helpen, maar ik heb nood aan iets meer dan een schaap die meevoelt, ik heb een blaffende hond nodig die ons wakker schudt en ons in de goede richting leidt.

Praten is voor mij nutteloos, actie is noodzakelijk. Terwijl bij mijn vrouw praten op zich de eerste stap naar genezing is. Verschillen die kunnen kraken. Die tegenstelling is soms hard. Ik word soms horendol van al dat gepraat. Voor mij lijkt het gewoon sleuren aan de nek van die oude koeien. Maar voor haar is dat net wat helend werkt. Ik zie de biefstuk al op mijn bord liggen sissen, zij helpt en wikt en weegt en praat….

Dat praten is tevens een valstrik op een heel andere manier ook. Ze praat, ik luister en ik hoor… iets anders. Ik hoor haar woorden, ik begrijp ze anders. Ik leg er betekenissen op als een dikke laag boter op mijn boterham. Ik proef haar bedoeling niet meer, ik verzwelg eerder in mijn eigen beleving van haar ideeën. Het is niet gemakkelijk om open en eerlijk te luisteren. En door te durven vragen wat ze precies bedoelt. Haar afwijzing is niet persoonlijk, maar een resultaat van haar ongerijmdheid in haar eigen vel. De afstand is niet vrije keuze, niet een gevolg van een simpele actie, maar eerder een constante stroom van slecht voelen en donkere gedachten. Dat realiseren is net als een emmer koud water over je trekken achter de sauna. En dat is nu net de beste vergelijking: je doet het zelf. Je trekt zelf aan dat koord, je weet wat er gaat komen en toch moet je het doen. Sorry, Täti, en alle andere sauna hard core believers, maar ik ben er enkel in voor de hete stoom en niet voor de ijskou er na. Dat je dat jezelf wil aandoen, gaat er bij mij niet in…

Deze week hebben we elke avond wat gepraat. Heel veel wat ik hoorde, had ik al duizenden keren gehoord, maar nu luisterde ik anders en de woorden hadden een andere betekenis. Behalve een dip, waar ik volgende week uitgebreid ga over vertellen. Het is wel niet gemakkelijk om zaken niet persoonlijk op te nemen. Dingen die niet goed lopen, zal ik heel snel aanpakken. Maar dat is met praten nu net wat je niet moet doen! Enkel bevestigen dat je het gehoord hebt, is voldoende. Geen oplossingen nodig. Compleet onverenigbaar met mijn drang naar actie. Maar ze heeft het nodig.

Ik heb iets anders nodig. Echt wel. Op zoveel vlakken. Ik lijk te vechten tegen van alles, iedereen, overal. Maar de situatie dwingt me congruent te worden. Nu mag het even niet. Even doorbijten. Ik had nooit gedacht dat het leven, relaties en samenleven zo moeilijk kon zijn. Dan vraag ik me af of er andere mannen hetzelfde denken en voelen als ik. Of ben ik de enige?

Ondertussen modder ik wat aan, heb ik het gevoel. Duizend en een dingen die gedaan moeten worden maar waar je niet aan toe geraakt door de alledaagse beslommeringen. Soms denk ik er over om een sabbathtrimester te nemen en alles eens onder handen te nemen en op orde te zetten. Maar ja, je doet het dan niet. Het lijkt of je leven on hold staat. Zelfs de kleinste dingen worden niet gedaan. Maar dan glimlacht de kleinste met zijn veroverend lachje naar je en dan weet je dat alles goed komt…

Medocq

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2019 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account