Aan het woord mama van drie: Ridder (13) puber met downsyndroom, Lezer (12) en Springintveld (10).  Ook wel R, L en S genoemd. Verder ook vrouw van een NetFlix-kijkende man (NF) en baasje van de Aanhankelijke Hond (AH).

Over uitbarstingen en noden.

De laatste dagen was S heel prikkelbaar. Een vraag, een taakje, een lief woord, een grapje, een blik in haar richting,… Wat je ook deed, er volgde wel een uitbarsting. Vaak werd ze slaande-deuren-boos of koppig of er volgde soms een huilbui. En dat zonnige humeurtje kon van de ene op de andere minuut volledig omslaan.
Maar “Er is niets”. Of dat is toch het antwoord dat je kreeg wanneer je met haar in gesprek ging.
De trucjes van de psychologe hielpen de voorbije maanden heel goed maar zelfs dit bracht nu even geen verlichting.
En dus trapten we weer in de val. Veel boosheid, onbegrip, “ze moet het nu toch eens leren”,…
Deels terecht, want ja, ook S moet zich aan de regels houden, net zoals haar broers.
Maar ook de onmacht, de vraag “wat moeten we hier nu weer mee?” die opnieuw boven kwamen drijven. Zoekende naar hoe we er best mee omgaan. Het ene moment lukte dat al beter dan het andere.

En dan, na de zoveelste keer hoogoplopende emoties, kwam plots de klik.

S liet het toe om te praten. Een dochter die eindelijk in haar hoofdje liet kijken en zich open stelde. Die haar angsten onder woorden kon brengen terwijl ze op mijn schoot zat. Die nood heeft aan geruststelling ipv harde, boze woorden.
Ook al was haar gedrag niet ok, het is zo belangrijk om te blijven zoeken naar de reden van dat gedrag.
Het blijft koorddansen. De ene keer vallen we en moeten we opnieuw beginnen en ons evenwicht zoeken. Op een ander moment geraken we vlotjes aan de overkant.
Benieuwd wat onze volgende oversteek zal worden…

Red

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2019 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account