Wat zeggen ze van een oude hond, dat het moeilijk is om hem nieuwe manieren aan te leren? Wel, enkele dagen geleden ben ik 32 jaar geworden. 32 jaar met 15 jaar ervaring. Waarom ik 32 als mijlpaal neem? Het was een bewogen jaar voor me, 2004: veel gebeurd, ingrijpend vooral op vlak van volwassen worden en realiseren waar ik mee bezig was. Het lijkt een beetje alsof ik mijn kind zijn dat jaar verloren ben.

Dus 32 jaar. Ik ben nu al 15 jaar dezelfde mens, dezelfde hond met dezelfde gewoontes. Je leert wel nieuwe dingen, maakt kennis met nieuwe dingen, maar nieuwe inzichten krijgen? Dat had ik niet, of althans had ik het gevoel toch niet dat ik ervoer. Ik heb zelfs eens klokkenluider geweest voor seksueel misbruik bij mijn administratie, iets wat me in dank is afgenomen door mij te ontslaan omdat ik mijn collega en directe chef durfde aanklagen. Allemaal uit eerlijkheid en rechtvaardigheid, oude gewoontes die er zo vastgeroest in zaten.

Dan kwam ik mijn huidige madam tegen, een jonge springer, eigenlijk zoiets als een wilde puppy die opspringt en bijt zonder pijn te doen. Die me dan opeens, voor het eerst, niet alleen nieuwe ideeën aanbiedt, maar me ook dwingt tot nieuwe inzichten. Op ingrijpende vlakken, zoals kinderen en hun opvoeding. En daar sta ik dan, me realiserend dat je wel degelijk een oude hond nieuwe manieren kan aanleren. Als de manieren maar goed genoeg zijn om aangeleerd te worden.

Op de drempel van een nieuw levensjaar, vraag ik me nu wel af wat er me allemaal te wachten staat. Het gevoel dat veel mensen hebben de eerste januari, heb ik op mijn verjaardag eigenlijk. Ik ben nogal egocentrisch… een jaar waarin mijne kleinste zal leren lopen, waarin mijn kleine meid wel weer wat zal breken, is het niet de menagerie, dan wel haar eigen botten, en waar mijn grootste verder zal worstelen met het feit dat hij het product is van een gescheiden gezin en zijn weg moet zien te vinden in 2 nieuw samengestelde gezinnen. Een jaar waarin ik zal moeten leren omgaan met het feit dat corruptie nog steeds bestaat in de ambtenarij, een jaar waarin ik zal moeten vechten om dromen waar te maken of tevreden te zijn met verzuchte dromen er over.

Het ergste is dat ik me nu ook realiseer dat ik het allemaal in eigen handen heb. Ik kan zelf beslissingen nemen, beslissingen die mijn leven volledig kunnen omdraaien in een richting die ik het wil geven. Het enige nadeel is dan wel dat anderen zullen moeten boeten voor mijn zelfzuchtige verzuchtingen, in de eerste plaats mijn vrouw en mijn kinderen. Werken opgeven voor dromen waar te maken, wie betaalt de rekeningen? Ja, ik heb het in eigen handen, maar de handen zijn wel geboeid door onzichtbare ketenen van gemak en afhankelijkheid. Die zijn nog het moeilijkst te verbreken.

Ik vraag me ook af of ik naast nieuwe plannen ook – alweer – nieuwe inzichten zal verwerven. Nieuwe inzichten die zouden kunnen leiden tot een andere aanpak? Tot meer waarmaken van dromen, of verlichten van drukkende verzuchtingen? Het lijkt wel of ik er meer mee bezig ben, of ik me meer realiseer waar ik mee bezig ben. Ik stel me meer en meer de vraag bij dingen die ik doe, of ik ze goed doe, en of ik ze überhaupt moet doen. Misschien ben ik terug aan het volwassen worden, net als 15 jaar geleden. Hopelijk niet, want 32 jaar is nog een acceptabele – en sexy – leeftijd en een leeftijd waar ik dankzij mijn jong uiterlijk (en knap voorkomen) mee weg kan geraken. OK, dat knap voorkomen is met een lichte ironie geschreven, hoor.

Wisten jullie trouwens dat 47 een echt Keith getal is? En dat zijn er niet veel. Ik wist dat ook niet tot enkele dagen geleden. Opgezocht. Lang leve Wikipedia. Samen met dat opzoeken, realiseer ik me ook dat ik nog jong ben, dat ik me niet te oud voel om nog bij te leren. Elke dag probeer ik toch iets nieuws te leren kennen, ik zoek op en vraag en lees en leer. Dat doet me goed. Een dag niets geleerd is een dag niet geleefd. Zou dus betekenen dat ik al 17171 nieuwe dingen heb geleerd, ik hoop dat het er een pakje meer zijn.

Nieuwe manieren, nieuwe ontdekkingen, nieuwe kennis en nieuwe inzichten, wat brengt het komende jaar me? Het lijkt alsof ik meedoe aan een kwis, je hoopt steeds op vragen waar je een antwoord kan op geven, maar tegelijk wil je vragen die net zo moeilijk zijn dat het je wat inspanning kost om je te herinneren of er op te komen, dat het wat spannend blijft. Zo ook het leven: uitdagend genoeg om te voelen dat je leeft zonder dat het je meesleurt in een maalstroom van onmacht. Living on the edge.

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2019 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account