Het is al meer dan een halfjaar geleden dat ik nog eens een ondertussen heb gedaan. Toevalllig of niet in de mottigste zes maanden van ons leven so far, maar goed. Hier ben ik weer, met een overzichtje van wat er ondertussen allemaal is gebeurd:

– We zitten ondertussen al zes weken in camping living. ZES WEKEN. Ik moet dat eventjes uitschreeuwen, want er is nog altijd geen stielman te zien. De start van de werken is opnieuw verschoven. We zouden starten op 7 januari, ondertussen is dat ten vroegste 18 februari. Dat is behoorlijk frustrerend, ja.

– Dat komt omdat niets kan vertrekken zonder het nieuwe, compleet niet-gebudgetteerde dak. Toen we begonnen te ontmantelen en op een bepaald moment belangrijke steunbalken in onze handen voelden verpulveren, konden we nog moeilijk anders. Het is een bittere pil, maar daarna zijn we wel voor een eeuw gerust. En asbestvrij.

– Ik ben naar de psycholoog geweest (heel veel hartjes voor Nina <3). Honderden mensen hebben me aangespoord om dat te doen. Omdat ze bezorgd waren, wat heel erg lief is. Omdat ik mijn pijn gewoon kei hard uitgeschreeuwd heb en nog steeds uitschreeuw, en mensen dat duidelijk niet gewoon zijn. Ik schaam me daar niet over, ook voor “de grote miserie” zocht ik al professionele hulp. Ik blijf het trouwens ook echt uitschreeuwen, want ik moet erdoor.

– Dat is trouwens een duidelijke conclusie die ik kan trekken: wij weten absoluut niet hoe met rouw om te gaan, of met afscheid. Veel mensen zijn geneigd om hun verdriet/zorgen/problemen volledig binnenskamers te houden, maar ik kan dat gewoon niet. Ik moet ventileren, liefst zo breed mogelijk. Dus ik doe dat ook: #sorrynotsorry. Als je daar niet tegen kan, moet je maar de andere kant opkijken. Even goede vrienden.

– Maar de psycholoog dus. Ik doe daar helemaal niet moeilijk over. Geen taboe, geen problemen mee. Het is fijn om te praten (al praat ik sowieso wel heel vrijuit, die drempel hoef ik absoluut niet over). Maar er zijn ook issues. Geestelijke gezondheidszorg is verschrikkelijk duur. Met een nieuw dak echt moeilijk in te passen hier. Dat zijn keuzes die je eigenlijk niet zou moeten maken. Ik ga namelijk nog altijd werken, ik kon ook ‘ziek’ thuis zitten en de maatschappij nog meer kosten. Rodeneuzen is nodig, niet alleen voor jongeren helaas.

– Ik loop weer voorzichtig een beetje. Ongeveer vijf à tien kilometer in de week om niet opnieuw vreselijk geblesseerd te raken. Lopen is ook een beetje een psycholoog.

– Felix zit in een bleitfase. Niet de juiste onderbroek: wenen. Boterham niet op de juiste manier gesneden: wenen. Basiel speelt met iets waar ik ook net mee wilde spelen: wenen. Ik krijg mijn goesting niet: wenen. Maar hey, het is een fase. Bij momenten een grappige.

– En laat ons eerlijk zijn: die kinderen hebben ook wel iets meegemaakt. Wij zijn open en eerlijk over alles, maar zij zien die grote en heftige emoties ook wel. Op zich gaan zij daar fantastisch ‘vanzelfsprekend’ mee om, maar het blijft heftig. Voor ons, maar ook voor hen.

– De controle hysteroscopie was goed. Ik ging dood van de stress, maar mijn baarmoeder is (voorlopig) open, op een kleine verkleving aan de ingang na. (Sorry, het is misschien raar om zo over mijn organen te spreken, maar je kan deze alinea ook makkelijk negeren). Dat betekent evenwel nog niet dat we nu gewoon weer kinderen kunnen krijgen, dat betekent alleen dat de eerste hindernis (voorlopig) genomen is. We mogen naar de volgende stap, maar daar kan het even goed compleet misgaan en stoppen. Maar laat ons genieten van het kleine goede nieuws.

– Over een week zit ik aan de foute kant van de dertig. Ik ben daar niet goed van, het sluit zoveel deuren voor mij. Ik vind mezelf eigenlijk zelfs te oud nu voor mijn grote droom (nog een kindje), de media vindt mij sowieso te oud voor die andere dromen, maar in het leven kies je niet. En nu ik er over nadenk, die acteurs van Dertigers hebben ook pas ‘laat’ hun echte kans gekregen he. Misschien moet ik al mijn creatieve hoop nog niet opgeven? (Ik kijk al uit naar de tweede reeks trouwens, yihaa.)

– Het gaat er vaak hard aan toe op tinternet, maar jongens, wat is het ook een verschrikkelijk warme plek. De grote stroom aan berichtjes en kaartjes is uitgedoofd, maar het vlammetje gaat nog steeds af en toe aan. Elke keer dat de postbode ook iets anders brengt dan rekeningen, doet mij ongelooflijk veel deugd.

– Ook al gebeurt er geen hol op verbouwvlak, wij moeten wel verder met keuzes maken. Next on: vloer voor onze ouderverdieping. Ik had het zo eventjes gedurfd om dat via mijn instastories te vragen en mijn iPhone was bijna ontploft. Jongens toch, vloer is een hot topic! Er is trouwens wel al iets gebeurd, maar alleen door ons. Wij kunnen kei goed afbreken, zo blijkt.

– Tegels (ook van die afschuwelijke keramische parket, sorry voor iedereen die dat suggereerde) zijn uitgesloten, er ligt ook helemaal geen chape. De twijfel gaat tussen verschillende soort van laminaat, parket en allerlei tussenvormen. Ik zal ook eens kijken naar kurk, vinylparket en consoorten – maar ik zie dat niet meteen goedkomen. Naar het schijnt is dat ook een een stukske cake om dat zelf te leggen, dus misschien kunnen we daar nog wel een beetje besparen. Wat denk jij?

– Ongeveer 2/3 van onze inboedel zit ergens anders, om camping living een beetje leefbaar te houden. Ik had er op gegokt om ook de sneeuwbotten in verhuisdozen ERGENS onder te brengen (ik weet van de helft niet meer waar het ligt, help), maar ge begrijpt dat dat geen al te goeie zet was.

– Soms vragen mensen of het gaat. Soms durven ze dat niet vragen. Soms is het antwoord dat het nu wel een halfuurtje ok is. Soms is er niemand om tegen te zeggen dat het helemaal niet gaat. Ik zou het liefst altijd thuis zijn, tot ik mezelf krachtig genoeg vind om zelf de deur open te doen en naar buiten te stappen. Helaas moet ik ongeveer elke dag naar buiten, en dat is verschrikkelijk zwaar.

– Ik kijk uit naar de zomer. Minder donker, hopelijk niet meer met het hele gezin in één ruimte, warmer, hopelijk al wat minder scherp, draaglijker, hopelijk met wat goed nieuws. Positieve vibes. Rust.

Maar ONDERTUSSEN doe ik ONDERTUSSEN gewoon ONDERTUSSEN elke dag maar door.

En hoe gaat het daar?

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2019 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account