Ik zit in een heel comfortabele positie, beetje zoals in mijn chesterfield. Mijn ouders hadden een groot softwarebureau in de gouden tijd en hebben na de verkoop er van, zich gegooid in de immobiliën. Dus nu wonen wij in een prachtig herenhuis in Gent, met een terras op het zuiden van 58 vierkante meter. Op vijf minuutjes wandelen van het Sint Pietersstation.

En toch, is de drang om te nesten er nog. Deze morgen zijn we gaan kijken naar een aanpalend herenhuis dat dubbel zo groot is als het onze nu. En met een tuin. Vraag prijs: 1250000 euro. Dat is dus 50 miljoen frank!!!!! Ja, ik reken nog in Belgische frank! Voor 300 vierkante meter, zes verdiepingen, 452 vierkante meter bewoonbare oppervlakte. Maar een prachtig herenhuis: met de originele radiatoren in gietijzer, de majestueuze trap, de parketvloeren.

Toen ik voor het eerst uitkeek naar een huis, medio de jaren negentig, stond dat nog op een 4.5 miljoen frank. Je had een mooi groot huis met tuin. Ik heb op het punt gestaan een kasteel met koetshuis te kopen in Evergem voor 7.5 miljoen frank! En toen niet gedaan, stommerik die ik ben. Het kasteeltje had zelfs een geheime kamer een soort panic room avant la lettre. Nu kost een huis met 5 verdiepingen en een kelder begot 10 keer zoveel!

Ik vraag me af hoe de mensen van tegenwoordig het doen. om 500.000 euro te lenen, moet je algauw 2500 afbetalen per maand. Welke jonge gezinnen kunnen dat nog? Dus zonder de steun van papa en mama, lukt dat al niet. Dan denk ik aan de mijne, ik heb er drie rondlopen. Moet ik al beginnen sparen voor hen? En met die gevreesde betonstop, gaan de prijzen dan niet nog meer de hoogte inschieten? Stel je voor, inwonende kinderen en kleinkinderen, gewoon omdat er geen huizen meer te vinden zijn. Ik heb me er al bij neergelegd dat ik doof zal zijn tegen mijn vijftigste, met mijn dochter en haar volume. Dus veel last zal ik er niet meer van hebben als ik het knopje omdraai van mijn hoorapparaat.

De baksteen in mijn maag rommelde toch een beetje toen ik de trappen omhoog ging en naar de prachtige lege kamers keek. Zo’n huis, zo’n karakter! Ik ben al bij vrienden en vriendinnen geweest die in een nieuwbouw wonen, het is niet hetzelfde. Het lijken mooie woningen, warm en gezellig, maar dood qua sfeer of ziel. Mijn huis is oud, maar heeft een ziel. De trappen kraken, er is geen enkele rechte hoek in gans mijn kot, maar net door al die gebreken ademt mijn huis en maakt het me warm van binnen. Het leeft, het zielt… Dat gevoel had ik ook vanmorgen.

Is dat iets dat huizen enkel krijgen als ze enige jaren oud zijn? Ik vraag het me af. Soms ga ik een appartementsgebouw binnen van de jaren zestig, toch ook al een halve eeuw oud, die hebben die ziel niet. Maar die oude statige herenhuizen van honderd en meer, die wel. Net zoals je een pastoor hoort praten: die heeft ook die rust en sereniteit (dat is het woord!!) in zijn stem, wel, die oude huizen hebben ook die sereniteit van onvergankelijkheid in hun timbre.

Ik weet dat ik dat voelde ook vroeger, toen ik klein was. Toen ik nog in een herenhoeve woonde bij mijn ouders, in de Vlaamse Ardennen. Dat waren pas oude muren, het gebouw was 500 jaar oud. De balken waren massief, de stenen eeuwig. Nu wonen ze er nog steeds, zelfs het stof lijkt er onvergankelijk. En het huis leeft,, het ademt en heeft een ziel die me verwelkomt telkens ik thuis kom. Echt thuis kom. Huizen met een ziel…

Zullen mijn kinderen dat ooit nog meemaken? Wel, als het zo doorgaat, zullen mijn kinderen en hun partners en kinderen dus ook een huis met een ziel hebben, want ze zullen bij ons wonen. Ambiance in de keet. En goedkope kinderopvang! En omgekeerd kangoeroewoningvoordelen voor ons! Mijn gat met liefde schoongeveegd in plaats van met latex handschoenen.

Dus nee, eigenlijk ben ik blij dat ik dat huis niet gekocht heb van 4.5 miljoen. Dat kasteel, wel, daar heb ik nog wel een beetje spijt van, want dat had ook een ziel. Maar nu woon ik hier, op letterlijk 4 minuutjes wandelen van het perron waar ik mijn trein neem om naar het werk te gaan. Op 8 minuutjes fietsen met de bakfiets van de zalige goede school van de klein mannen. Afhaalpizza en frietkot (lekker!) om de hoek. Het heeft zijn voordelen.

Waarschijnlijk wordt de zorg of de voorbereiding van het wonen van onze kinderen nog een hot topic, realiseer ik me nu. Net als dat je pensioensparen kan doen, kan het misschien zijn dat banken binnenkort een soort spaarkrediet opzetten voor ouders die hun kroost willen voorzien van een (eigen) dak boven hun hoofd. Om te vermijden dat we teruggaan naar Middeleeuwse toestanden van drie generaties onder hetzelfde dak, terwijl ze net rusthuizen voor ouderen naast crèches neerpoten. Alleen de maat van de luiers verschilt…

Medocq

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2019 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account