‘t Mooie zomerweer is voltooid verleden, l’été indien niet te na gesproken. De luchtige jurkjes worden voor de komende 9 maanden verbannen naar zolder, de rust in menig hoofden keert weer.  Maar bij wie is die rust dan zo nodig? Vanaf wanneer voelen we ons te hard bij onze lurven genomen?  En geldt de tegenwoordig alom gekende ‘Metoo’ enkel voor dames of kunnen net die dames hun mannelijke omstaanders ook écht wel mentaal of fysiek verneuken? Wanneer gaan we te ver en gebeurt dit ook binnen de klassieke relaties? Eender of het nu hetero, homo of weet ik veel welke gekleurde geaardheid is, wanneer penetreer je te diep?

Tegenwoordig wordt er nogal gauw geschreeuwd en komt naar mijn gevoel de comfortzone zeer snel in het gedrang. Een generatie met lange tenen… en een smartphone om een en ander zo snel als mogelijk wereldkundig te maken.

Mijn ruimte is de uwe niet, en één fout woord of een scheve blik leggen massa’s gewicht in de schaal. Het belang van communicatie lijkt voor goed te zijn afgeschreven, we mogen gelijk met de berispende vinger klaar staan wanneer iets niet als behaaglijk of egostrelend wordt ervaren. Zijn we terug in het tijdperk der preutsen aangekomen? Dit alles hardop gedacht en vooral gebaseerd op de hetze die er tegenwoordig gaande is. Uiteraard  is ieders gevoel gerechtvaardigd, ieder mens heeft andere sensoren en de ene is sneller overprikkeld dan de andere maar toch krijg ik het gevoel dat we de zelfstandige en zelfzekere vrouw gaan ondermijnen.  Waar in godsnaam is onze weerbaarheid naartoe? Ik wil hier niet gesteld hebben dat aanranding moet kunnen, absoluut niet! Maar toen ik enkele weken geleden over de straat flaneerde in mijn zomerjurkje en de bouwvakkers me achterna floten dacht ik vooral ‘joehoe, ondanks mijn leeftijd zien ze me nog lopen’. Al gauw belanden complimenten in de ‘no go zone’ omdat ze in het tijdperk der preutsen als seksistisch worden ervaren. Laakbaar en strafbaar zelfs.

Laat dit geen vrijbrief zijn voor zij die denken dat alles zomaar kan en mag. Maar moet zat mannengelal op een feestje dadelijk een hashtag krijgen? Of zij we wel gecharmeerd wanneer een even bezopen en even onbekende vrouw je aanstoot met dezelfde “Gij zijt verdoeme een lekker wijf”. Die pets op de billen hebben ze ook allebei gegeven.
Dezelfde boodschap, even nuchter, even mondig en handtastelijk. Hetzelfde gevoel?

Maar wat als je binnen een relatie een grens overschrijdt? Een harde nee die ineens en allicht ongepland verticaal wordt geklasseerd? Hoe ga je daarmee om? Het hoeven geen gewaagde stoten te zijn, soms kan er verbaal al heel wat schade aangericht worden.

En komt dat niet harder aan dan een vermeend hashtagvoorval? In de veilige haven van je relatie verwacht je niet geschoffeerd te worden. Op handen gedragen, ja, op zijn minst. Maar dan toch gekwetst worden. Door degene die je zo goed kent, al lijkt die op dat moment een even onbekende als de zatte handtastelijke. En dan moet je verder. Een gevoel dat niet zomaar slijt, je loopt elkaar immers dagdagelijks al wel eens tegen het lijf. Die slecht gemikte opmerking draag je langer mee dan de winterkleren die je nu net van de zolder plukte.

De ludieke pen was even zoek, sorry not sorry. OH, en dan hebben we het eigenlijk maar gehad over gesproken troubles, wat als het lijfelijk wordt? Iets om helemaal niet vrolijk van te worden, maar dat.. houden we voor een andere keer, misschien. Wanneer de oude vertrouwde pen weer eens zoek zou zijn.

x

Ginger & Jail

 

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2018 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account