Ja inderdaad, dat woord moet je twee keer lezen voor je het goed hebt. Voor de mensen die Landal niet kennen, dat is de Aldi versie van Centerparcs. Geen Orri and Friends, wel een bolle beer genaamd Bollo. Geen subtropisch zwembad of uitgebreide menukaarten in drie verschillende restaurants, maar voor de rest zie geen verschil tussen de Centerparcs en de Landals, behalve na de vakantie thuis als je de afrekening krijgt.

Ook het volk dat naar beide parken gaat, is over het algemeen hetzelfde. Ik spreek uit ervaring, sinds enkele jaren gaan we elke herfstvakantie naar een park. En soms ook tijdens een andere vakantie. De huisjes liggen middenin het bos, het is leuk om ’s morgens wakker te worden temidden van vallende bladeren en huppelende eekhoorntjes.

Temidden van de honderden gezinnen die elke dag op en neer lopen op de paadjes, van en naar het centrale complex met de speeltuin, zit het gezinneke van ondergetekende. Dochter van 4, baby van exact vier weken oud, mama die stilaan terug op haar plooien komt en een schoonmoeder die een zegen is dat ze er is om af en toe eens de zorg over te nemen. En ik, de papa, uiteraard, met een chronisch slaaptekort. Terwijl we laveren tussen de bosjes dennen en paddenstoelen, kijk ik naar de andere gezinnetjes en stiekem probeer ik hun verhaal te achterhalen.

Nederlanders, Belgen en Duitsers. Fransen vind je hier niet, midden in de Veluwe. Nochtans hebben ze hier ook lekkere sjuutes. Gniffel… Ik kijk graag naar de gezinnen en hoe ze omgaan met hun kinderen. Zeker nu ik ook kennis gemaakt heb met bewust ouderschap en ik alles in een ander daglicht zie.

Alle gezinnen hier hebben kinderen. Als je geen kinderen hebt, kom je eigenlijk niet naar dergelijk park en al zeker niet tijdens een schoolvakantieperiode. Of je zou echt maso-neigingen moeten hebben, net als gaan winkelen in een groot warenhuis op een zaterdag als je op pensioen bent.

Wat me opvalt, is dat de ouders hier allemaal wel begaan zijn met hun kinderen. Ze gaan met de kinderen naar de discoshow, naar de speeltuin, staan geduldig te wachten tot wanneer de kinderen klaar zijn geitjes te knuffelen of konijnen te voederen. Ze bestaan als in een trance en stellen de vakantie ongehaast in het teken van hun kinderen. En tegelijk merk ik ook dat sommige liever ergens anders zouden zijn: zo zie je dat veel ouders aan een tafel zitten aan de speeltuin met een drankje, terwijl ze gebiologeerd staren naar hun 5,1” scherm van hun mobiel. Terwijl hun kinderen het beste van zichzelf geven op het podium op de noten van Ze kunnen zeggen wat ze willen of Superman. Ik zit dan als enige mee te wiegen en te kijken naar mijn dochter die met een brede smile en twinkeling in de oogjes staat mee te zwieren. Of ik laat me mee schminken tijdens de kinderschmink, tot groot ongenoegen van de andere ouders die vinden dat ik de plaats van hun kinderen afneem.

Wat me ook opvalt nu, is wat de kinderen allemaal achter de kiezen krijgen. De tafeltjes liggen bedekt met lege zakken chips of kartonnen doosjes met zuurtjes, er staat een literkan water met grenadine omringd door halfvolle bekertjes of brikjes limonade met uitstekende rietjes. De jaaromzet van de Tiense fabrieken blijft gegarandeerd. Dan kijk ik naar de onze, die loopt rond met een stokje zoethout tussen haar tanden. Ze drinkt kabouterthee of water. En bij de aperitief ’s avonds in ons huisje, smikkelt ze toastjes met olijventapenade. Dat is een wereld van verschil. Zo legt ieder gezin toch zijn accenten anders.

Gisteren hadden vrouwlief en ik nog een discussie over dat bewust ouderen. Over ons dochter: we gingen een boswandeling maken en sinds kleine broer geboren is, wil Marit niets meer: op alles is nee! Om de wubbes van te krijgen. Soit, we willen vertekken, dus broek aan, botten aan, pull aan en vest aan, NEE!!!!! Geen vest. Moemoe en papa vinden van wel, het is te koud en we hebben geen zin in een zieke dochter midden op vakantie. Maar mama vindt dat de dochter zelf wel weet aan te geven of ze het te koud zou hebben of niet. Dus onenigheid tussen papa en mama. Resultaat: dochterlief huppelt vrolijk het bos in zonder vest.

Nu vraag ik me af: zelfbeschikking voor kleine kinderen, hoe ver ga je er in mee? Je houdt toch ook je kind tegen als ze haar vingers uitstrekt naar een vuur. Dus als je vindt dat het te koud is, laat je toch haar kleren aan doen die je geschikt vindt en laat je het niet aan de kleine om te beslissen wat ze wil aandoen? Ik weet dat ik vroeger ook nooit mijn muts wou aandoen of die vervloekte sjaal die zo kriebelde, maar ik had geen keuze. Aandoen of niet buiten. Toen moest ik luisteren naar mijn ouders. Nu ik ouder ben, moet ik luisteren naar mijn kinderen. Waar is het misgegaan?

Als ik die andere koppels zie hier rond mij, denk ik niet dat die veel doen aan bewust opvoeden en luisteren naar het kind. De kleine gaat mee, doet aan wat er beslist wordt en eet en drinkt wat ze krijgen. Ze huppelen ook tevreden rond, net als de mijne. Misschien dat de mijne iets vrijer en hoger huppelt dan die andere kinderen, misschien is het gewoon mijn verbeelding. Aan de andere kant, hoe gaat ze het hebben later? In het leven zijn er veel meer regels die opgelegd worden dan dat je je goesting mag doen. Hoe zou ze daar dan mee omgaan? Regels van het scoiale leven, van het werk,  van de interpersoonlijke relaties, zal ze zich dan kunnen aanpassen aan anderen of zal ze zo gewoon geraakt zijn aan haar eigen zin doen dat ze zal botsen met alles en iedereen? Time will tell, maar ik hou mijn hart vast.

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2018 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account