Toen ik via mijn sociale kanalen een babysit zocht om bij Felix te blijven tijdens de uitvaart, kreeg ik daar bijna onmiddellijk (goedbedoelde) commentaar op van verschillende mensen. Mensen die bezorgd waren dat we onze kinderen wilden afschermen van het drama en het verdriet.

Dat hebben we bewust nooit gedaan. Basiel zat trouwens naast ons toen de fatale telefoon kwam. Hij zag onmiddellijk aan onze reactie dat er iets serieus mis was, verstoppen was geen optie. Gelukkig, want verstoppen en afschermen is een heel slecht idee. Maar hoe leg je zelfdoding uit aan twee jongens van bijna 4 en 6?

We hebben na de telefoon – op kindermaat – verteld wat er gebeurd was. Pas op, dat was niet gemakkelijk. Het was een lastige avond, Basiel raakte heel moeilijk in slaap. Maar wij konden evenmin de slaap vatten (dat is nog steeds moeilijk). Een paar uur na de telefoon werd ik ook opgehaald door een nonkel, zodat ik diezelfde avond nog naar mijn ouders in OLV Waver kon. Het was chaos in ons hoofd en hart. Tom bleef thuis achter met de kindjes en alles gebeurde in een soort shockroes.

Dat Felix niet meeging naar de uitvaart, was niet omdat we hem wilden afschermen van het verdriet. Dat was een egoïstische beslissing van ons, omdat we het afscheid intens wilden beleven en daar even niet wilden bezig zijn met ‘ik heb honger’/’ik moet kaka doen’/’blijf eens even zitten’. Op zich kan het misschien best dat er kindjes ronddartelen op een uitvaart (zoals dat soms gebeurt in een trouwmis), maar wij hadden daar geen zin in. Het was al heftig genoeg om zelf te blijven rechtstaan, we wilden die ‘stress’ er echt niet bij. Basiel is trouwens wel meegeweest. We hebben hem uitgelegd wat er ging gebeuren en hij mocht zelf kiezen of hij mee wilde, hij koos voor de uitvaart.

De viering duurde een klein uurtje, maar daarna hebben we nog veel langer handen geschud. Dus ik ben heel blij dat Felix niet mee was. Hij was op dat moment een last geweest voor ons, we hadden echt alle energie nodig om zelf recht te blijven staan. Voor mezelf was het trouwens een enorme houvast dat ik het afscheid zelf in elkaar had gestoken. Ik wist op elk moment wat er ging komen. Ik had alle teksten zelf geschreven of al eens gehoord, waardoor die eerste emotie al gepasseerd was. Dat heeft me echt geholpen, anders was ik zeker niet in staat geweest om zelf iets te lezen.

Maar onze kinderen horen bij ons, dus ook bij dit verdriet. In die eerste intense week zijn ze ook twee dagen met ons bij mijn ouders geweest. Ze hebben heel veel tranen gezien, heel veel mensen die op bezoek kwamen, heel veel verdriet. Maar zij gaan daar heel ‘normaal’ mee om. Een traan om nonkel Thomas druppelt rakelings langs de vraag of ze op de iPad mogen.

Op een ochtend lagen we allemaal op mijn slaapkamer in de Bergstraat, maar alleen Felix en ik waren al wakker. Slapen gaat trouwens echt heel moeizaam. De vele emoties putten je enorm uit, maar tegelijkertijd is het donkerte van de nacht een verschrikking. Felix lag in een bolleke bij mij en zei plots: “Mama, nu is nonkel Thomas toch niet meer dood he?”. Dan moet je even slikken en lachen tegelijk.

Ook Basiel stelt heel veel praktische vragen. Over hoe hij het dan gedaan heeft, over de oven waarin mensen verbrand worden, over hoe we het hartje van moeke en Didi kunnen lijmen. Soms is het even slikken, maar we beantwoorden al die vragen op hun niveau. Want het mooie is dat zij je dwingen om in het leven te blijven staan. Ik zou het liefst van al willen verdwijnen en slapen tot 2019, maar Basiel en Felix verplichten ons tot de orde van de dag.

Ik zal nooit vergeten hoe we met mijn ouders, mijn zus en haar vriend en ons gezin bij de plek stonden waar Thomas zijn urne zou komen. Ons hoofd was loodzwaar van de intense uitvaart. De begrafenisondernemer vroeg heel sereen of iemand misschien wilde helpen met het plaatsen van de urne in de voorziene ruimte. Wij konden amper ademen, maar Basiel veerde dolenthousiast op en riep “Ja! Ikke!”.

Absurd, luchtig en snoeihard tegelijk. Maar hij heeft heel trots de urne op de juiste plek gezet.

Eigenlijk zou ik liever een kind zijn in dit vreselijke verhaal, zij gaan er zoveel beter mee om.

Volgens mij hebben kinderen ook het woord dood-leuk uitgevonden.

Sofinesse

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2019 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account