Weer typisch iets voor ik: afgeven op het medium zelf terwijl je aan het bloggen bent.

Ik las die titel vanmorgen (op mijn gemak) in een KIIND magazine en die zin sloeg in als een bliksemschicht geladen met inspiratie. Zeker voor iemand als ik, die in de IT werkt en bijgevolg gekluisterd zit achter een scherm voor het merendeel van de uren dat het zonlicht schijnt buiten. Ik kom ook uit een generatie dat CGA prachtig was. Voor onze jongere lezers: een scherm met 4 kleuren in plaats van enkel groen of grijs op zwart. En blokjes als ventjes.

Ik ben opgeroeid en computers en IT zijn binnengekomen in mijn leven, ik heb ze zien evolueren terwijl ik zelf bewust genoeg was om ze te zien groeien. Mijn kinderen, zelfs mijn vrouw, zijn geboren in een wereld die IT al kende, waar beeldschermen al overal ingeburgerd waren en waar het normaal was dat lichtjes bewogen in de richting die jij ze aangaf en je maar op een knopje hoefde te drukken om een apparaat aan de andere kant van de kamer iets te laten doen wat je wou.

Ik kijk er nog steeds naar met een blijk van admiratie. Dat dit kan! Mijn dochter van vier swipet over mijn oud beeldscherm beneden en zegt dan heel teleurgesteld dat de computer pakot is. Nee, liefje, niet kapot, gewoon oud. Geen touchscreen. En dan beseffen dat ze het woord touchscreen gewoon verstaat.

Maar als je haar dan een kamp zit bouwen in de living, dan denk je: meid, dit komt niet goed, dat boeltje gaat zo instorten! Ik was gewoon om vroeger buiten te spelen. Als het niet regende, speelde je buiten. Als het regende, deed je een plastieken kawee aan en speelde je buiten. Bestaat dat nog eigenlijk, kawees? Die je zo kon opfrommelen en op je rug binden met een elastiek? Toen ik jong was, had ik al genoeg ervaring opgedaan om kampen te bouwen zoals scouts dat nu doen, maar dan door eigen ondervinding geleerd. En hoe je het beste een beek kon afdammen, net genoeg dat de boer van achter het bos niet kwam kijken waar het water van zijn koeien bleef en het boeltje dan maar grommend afbrak.

Nu woon ik in de stad, gelukkig een goede (Gent!!!). Maar mijn enig groen en bomen in de buurt is het Citadelpark, niet echt een ideale plek om kampen te bouwen, veel te veel passage. En ik wil ook niet weten wat er ’s nachts zou worden gedaan in mijn kamp (inside joke voor de Gentenaars of zij die er hebben gestudeerd). Dus niet veel mogelijkheid om mijn kinderen te laten buiten spelen en ravotten in het groen. Dat vind ik een ongelofelijk gemis. Ze spelen wel thuis, maar toch is die drang naar beeldschermtijd zo groot bij hen. Als het goed weer is, gaan we wel naar het park en daar zie ik wel dat onze oudste van acht die nood heeft aan klimmen en bouwen.

Mijn vorige post, waarin ik beschreef dat ik meedeed aan mijn eigen Tournee Digitale, die is nog steeds actueel. Ik blijf nog steeds bewust weg van de Facebook. Ik lees mijn mails een keer per dag. En mijn smartphone blijft in mijn zak zitten op mijn dagelijkse treinritjes. Ik lees nu terug meer. Of ik soes wat en mijmer terwijl de trein kedeng kedeng me zachtjes wiegt. Ik voel toch dat ik wat rustiger ben in mijn hoofd. Er is nu meer plaats om te genieten van andere dingen: een zonnetje, een mooie vrouw die passeert, een gezellig interieur doorheen het raam, een boom. Ik vraag me af of mijn kinderen dat ook kunnen leren? Nu zijn ze nog jong en zijn ze nieuwsgierig. Maar als ik zo kijk op straat naar de jongeren, slaat de schrik me om het hart. Vroeger spraken de ouden van dagen kwaad over hangjongeren, nu erger ik me blauw aan smartphonejongeren. Die kijken niet op van hun scherm, die lopen gewoon over straat zich blindstarend op dat kleine scherm en met oortjes in hun oortjes zodat ze zelfs volledig zijn afgesloten van alle geluiden rondom hen. Wandelende doden, want opkijken terwijl ze oversteken zit er ook al niet meer in.

In de technologiebeurzen zie je dan modellen van brillen met AR/VR, of zelfs contactlenzen. Waar gaat dat dan naartoe, vraag ik me af… Gaan onze jongeren een volledige artificiële laag over onze werkelijkheid leggen? Blind voor de schoonheid van de realiteit maar aangevuld met allerlei virtuele gadgets en beeldgnomes? Ik mag er niet aan denken. Maar ja, misschien maak ik me teveel zorgen. Toen de televisie en de filmindustrie begon, waren er stemmen die zeiden dat boeken gingen verdwijnen. Gelukkig zijn deze parels van urenlang plezier nog steeds volop te vinden.

Maar toch, lekker buiten dollen met de klein mannen, kampen maken, voetballen, klimmen, het maakt het kind in me terug wakker en kriebelt langs alle kanten. Misschien straks nog eens naar park gaan…

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2019 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account