Na de dipsausjes van de kerstaperitieven slaat de januari dip harteloos en meedogenloos toe. Ze spreken er veel over: januari na de feesten zou een heleboel deprigevoelens teweeg brengen. De eerste barsten in de goede voornemens, de grijze hemel, de lange duisternis, het werkt allemaal op ons gemoed, blijkbaar.

Ik voel het nu ook. De eerste keer eigenlijk dat ik dat voel, ik had er al veel over gehoord. Dat gevoel slaat hard toe. Ik voel me er door verstikt. Ik voel het letterlijk op mijn schouders duwen.

De situatie thuis maakt het er ook niet gemakkelijker op. Het huis is een rommelkot, wat ook niet helpt om rust te krijgen in mijn hoofd. Mijn vrouw die ook struggelt met haar eigen demonen, dus ik sta er wat alleen voor. Kinderen die constante aandacht eisen, wat de rust ook niet ten goede komt. Jullie kennen het wel, neem ik aan….

Alhoewel de kinderen ook een zege zijn. Ze zijn druk, ze zijn soms lastig, maar ze zijn zo schattig en geven zo veel liefde terug. Mijn kleinste is nu drie maand en lacht constant naar mij met zijn pretoogjes. Hij is, wat mijn vrouw haar sekteleden noemen, goed gebonden en veilig gehecht. Ons dochter van 4, die haar pied de stal moest afstaan aan de nieuwkomer, begint zich stilaan te settelen in haar nieuwe positie en nu beseft ze ook dat papa er is, echt is. Ik krijg veel meer liefde en aandacht van haar, wat me mateloos veel plezier doet.

Nochtans ligt het niet aan de goede voornemens. In een zotte bui aan mijn loopbuddy gezegd dat ik een marathon wil lopen ooit (die midlife crisis toch) en prompt heeft ze ons ingeschreven voor een halve marathon deze zomer. Dus lopen we nu drie keer per week volgens een strak schema om er te geraken. Gisteren nog in de miezerregen gaan lopen in de duisternis. Het was zalig, gewoon afzien, maar je gedachten kunnen loslaten. De miezerregen op je gezicht, de eerste kilometer afzien dat het geen naam heeft door de extra kerstkilogrammen, maar daarna genieten van de repetitieve bewegingen.

Facebook is ook een ramp op dat vlak! Je leest dan posts in bepaalde groepen over dingen die waar je zelf mee kampt, die je ogen uitsteken. Afgunst is het niet, zeker niet, ik gun het de andere mensen zeker hun geluk of hun overvloed. Het is dat eigen gevoel van gemis dat dan steekt. En dan begin je je toch vragen te stellen over je zelf en je situatie.

Dus hier staan we dan. Existentiële vragen spoken door mijn hoofd. Hoe moet ik verder met mijn relatie? Hoe moet het verder met mijn job? Hoe moet het verder met mijn leven? Wat met mijn dromen? Ik heb het hopeloos gevoel dat ik mijn dromen heb opgegeven voor hobby’s, me zelf vastgereden heb in het valse spoor van het gesetteld bestaan. Kinderen, huis, huisdieren en alles wat er bij hoort. Zelfs een klusdeel in de kelder en de doordeweekse afstomping in de vorm van het vloeibare goud uit een fles. Terwijl ik zit uit te kijken naar het grijze Brussel in de miezer, vraag ik me af hoeveel van mijn compatriotten, mijn mede vaders, diezelfde (doem)gedachten hebben af en toe? Of is dat echt een kronkel die verkeerd zit bij mij?

Dus, het wordt tijd dat het weer wat opklaart! Wat meer licht zal deugd doen. Goed blijven lopen om die endorfines op gang houden! Blijven vasthouden aan de goede voornemens om iets aan te pakken dit jaar, al is het nog zo klein.

Ofwel een eigen mannenclub oprichten die wekelijks een pint gaat pakken in de Foley’s op de Recolettenlei! Dan kunnen we onderling klagen en zagen en de wereld verbeteren, net zoals we dat deden toen we nog op den univ zaten en de dromen en toekomsten nog zo vers waren dat ze knisperden van de energie. Nu ligt er misschien wel een laagje stof of die plannen, maar we kunnen de borstel van de midlife crisis gebruiken om die terug nieuw leven in te blazen. Wie doet er mee?

Medocq

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2019 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account