Waar is den tijd?

De pukkels op je gezicht, haar op mijn ballen en mijn stem die een octaaf zakte. Maar vooral, die gevoelens en emoties die opborrelden en waar ik geen blijf mee wist. Meisjes werden opeens geen speelkameraadjes meer, maar objecten van gefixeerde verliefdheid. Vrouwen op televisie met rondingen werden lustobjecten, ik kreeg rare gevoelens en wist er geen blijf mee.

Nu een decennium of twee later kan ik die hormonen nu wel de baas. Maar andere personen in mijn buurt beginnen nu opeens heel raar te doen… Nee, nog niet de kindjes, gelukkig, die zijn nog wat te jong. Mijn vrouw begot!

Wie trouw mijn column leest, weet dat ik sinds kort een derde erfgenaam heb ontvangen in mijn armen. Mijn vrouw heeft sindsdien gewiebeld in een rollercoaster van haar emoties. Als het ware een metalen balletje in een flipperkast, die bespeeld wordt door een junkie high op speed. Om maar te zeggen: ze heeft het moeilijk.

Ze ligt soms te kijken naar haar babytje en opeens begint ze te huilen. En ik? Ik sta er bij en kijk er naar. Ik begrijp het niet zo goed, ik voel die dingen allemaal niet. Gelukkig, eigenlijk. Ik ben blij dat het een gelukkig ventje is, met alles er op en er aan en dat er niets aan scheelt, niet van die grote calamiteiten als een hazelip of een afwijking, niet die kleine dingetjes als reflux of een hyperactieve baby. En toch is mijn vrouwtje overemo.

Ik wou dat ik haar kon helpen, maar ik kan het niet. Enkel luisteren en af en toe knuffelen, denk ik. Maar ik voel me tegelijk ook buitengesloten. Gisterenavond was terug een heel zware avond. De dag was nochtans goed begonnen: Jolien is gisteren dertig geworden, dus om de mijlpaal te vieren had  ik het een en het ander in mijn hoofd. Dochterlief netjes afgezet aan school, lekkere koeken (haar lievelings) gaan halen. In de namiddag had ik allerlei kleine oorbellekes gekocht, een setje voor elk kind, ik liet de kindjes een envelop kleuren om als inpakpapier te dienen. Geen succes, na enkele krabbels hadden ze er al genoeg van. Soit.

Maar die avond, miljaar. Ons dochter heeft het er soms moelijk mee (lees elke avond bij het slapengaan) dat er opeens een baby is die aan de borsten van mama hangt.  In haar beleving is er geen plaats meer voor haar. Ze wil de baby weg. Ze wil hem weggeven aan een mama en papa die nog geen kinderen hebben. Uiteindelijk is ons Jolientje doorgeslagen en al huilend naar beneden gevlucht. Geduld en hormonen in dezelfde huishouding, niet echt…

Ik heb echt medelijden met haar, ze probeert echt maar kan moeilijk opboksen tegen die getijden van emoties die haar anders zo rustige kust overspoelen. Een vierjarige die voluit gaat in haar egoistische impulsen helpt daar zeker niet aan. Dan vraag ik me af waarom ze ons in de evolutie toch hebben opgezadeld met die onbedwingbare drang? Wat is de reden achter zoiets? Fight or flight, tot daar aan toe. Maar hormonen?? En waarom zo erg, zo overheersend? Om dan nog maar te zwijgen over die pukkels vroeger.

Ik hoop voor mijn vrouwtje dat deze periode snel overgaat. Dat het eeltlaagje over haar emoties een beetje uithardt terug. Niet te veel, maar voldoende om die rollercoaster wat te temperen. Misschien wachten jullie nu op het onvermijdbare? De klaagzang van de papa? Wel, dat valt nog mee. Ik ben er relatief zen mee. Ik hou mijn kop als er een passage van tranen is, een knuffel hier, een kusje daar. Maar ik voel me een speler die op de bank blijft zitten terwijl de ploeg kampioen speelt. Ik probeer de plooien wat glad te strijken met dochterlief, alhoewel ik er toch mijn eigen idee over heb. Maar ja, nu is het niet de moment om daar een punt over te maken. Maar aan de andere papa’s: ja, ik voel jullie pijn. Bij ons mannen is het enkel een probleem tijdens de “publiciteitsjaren” en dan zijn we er van af. Bij vrouwen komt dat dus eens per puberteit en dan nog eens bij elke kleine. Joehoe…

Dan komen nog de zware jaren: als de klein mannen puberen. Dat zal wat geven, ik hou mijn hart vast. En ik heb zowel zoons als dochter, dus ik zal van beide kanten er van hebben. We hebben nog enkele uitdagende jaren voor de boeg. Ondertussen proberen we nu om veel mogelijk golfbrekers op te werpen. Die gevoelens wat te kanaliseren om de situatie thuis wat leefbaar te houden. En vooral te bemiddelen in de relatie tussen moeder en kind. Dat is nu het meest prangende.

Papa’s: mijn raad: hou vol. Laat het grotendeels over je heen gaan. Trek het je niet aan. Denk aan vroeger hoe jullie waren tegen jullie ouders.

Aan de mama’s: heb medelijden en begrip voor ons papa’s tussen de vlagen emo heen. We begrijpen het niet echt omdat we het niet voelen, we staan er naast, niet middenin. Maar we doen ons best!

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2019 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account