Ik heb het eindeloos door google gehaald. Tot ik zevenentwintigduizendkeer op dezelfde resultaten botste, en nog steeds niet echt een antwoord had. Blijkbaar wordt er niet zoveel geschreven over miskramen, net zoals er ook niet zoveel over gebabbeld wordt. Ik vind het heel vreemd dat iets wat zo vaak gebeurt, zo een geweldig taboe is.

Pas op, ik heb het ook lang voor mezelf gehouden. De eerste weken wist niemand het behalve mijn lief en twee vriendinnen. Maar toen ik in dezelfde periode ook nog eens mijn ontslag kreeg, kon ik het veel moeilijker voor mezelf houden. Want dat ontslag had niet alleen mijn droom afgepakt, maar plots ook de kans op gezinsuitbreiding?

Het ging traag dat miskraam, heel traag. Ongeveer twee weken na de positieve zwangerschapstest, wisten we dat het niet goed was. Ik was een heel klein beetje bloed verloren (ik had meteen een slecht voorgevoel) en naar aanleiding daarvan was meerdere dagen achter elkaar mijn bloed geprikt. Waar het hcg eerst mooi aan het stijgen was, halveerde het daarna plots op 24u. Vruchtje dood.

Vanaf toen werd het wachten. Je weet ondertussen al dat ik in het hele geboorteproces de natuur graag zijn gang laat gaan, dus moest dat in deze ook maar. Het zou ook kunnen dat ik mezelf deze mindset heb aangepraat omdat mijn gynaecologe geen curretage wilde doen. Nadat ze op de echo had gezien dat alles er nog zat, was ze er zeker van dat het snel ging gebeuren.

De volgende dagen en weken ging ik overal naartoe met een miskraam-noodpakket. Een zakje met maandverband, verse onderbroeken, nog groter maandverband, een menstruatiecup en nog meer maandverband. Want het zou pijn doen, en het zou met veel bloed zijn.

De volgende dagen en weken verloor ik elke dag een heel klein beetje bloed. Amper de moeite voor een inlegkruisje, maar ik deed dapper voort met de maandverbanden. Ik sloop op het werk naar de wc, vurig hopend dat het daar niet zou gebeuren. Omdat ze dan misschien zouden weten dat we nog een kindje wilden en dat mijn plaats in het nieuwe programmaschema zou kunnen beïnvloeden. Ik was toen al vol angst, maar had op geen enkel moment gedacht dat mijn job in gevaar was. Ik begrijp het eigenlijk nog altijd niet, maar dat is een andere kwestie. En er ging gelukkig een ander raam open.

Vier dagen na mijn plotse ontslag begon ik wel echt te bloeden. Alle dagen daarvoor was er niet meer dan wat oud bloed en smurrie, maar nu begon het te stromen. Zou het begonnen zijn? Was het dit dan?

Het leek nog 1 dag op een normale ongesteldheid, de dag daarna niet meer. Ik schakelde over op een menstruatiecup (een ontdekking, later meer daarover) en schrok over wat er allemaal uit mijn lichaam kwam. De hele dag vulde het ding zich bijna per uur en kon ik de stroom amper aan. ’s Avonds klapte ik helemaal in elkaar.

Tussen al het bloed en stolsels, zag ik ook het vruchtje. Ik voelde me doodmoe, had het ijskoud, was koortsig en wilde alleen maar huilen. Ik werd toegedekt door mijn lief en kroop in bed.

Ongeveer twee dagen was het bloeden echt heel intens, daarna verschoof het weer naar een normale ongesteldheid om uiteindelijk helemaal uit te sterven. Het was gestorven – de verwachting, de plannen, de hoop, het vruchtje, het bloed.

Ik kreeg nog een echo ter controle en bleek leeg. Precies zoals ik me voelde, ook al bleek er nog behoorlijk wat hcg in mijn lijf te zitten. Maar dat werd niet opgemerkt, net als het feit dat er eigenlijk nog een miskraamrest zat. Ondertussen was ik al langer aan het miskramen, dan dat ik bewust zwanger was geweest. Er zat al langer dood weefsel in mijn buik, dan een ‘echt’ vruchtje.

Er ging dus een volledig maand over dat hele miskraam. Van het allereerste streepje bloedverlies, tot het “allerlaatste”. Dat is lang om met dood weefsel rond te lopen, heel lang. Ik hoorde dat mijn lijf het uiteindelijk wel zou afstoten, maar vond het vrij ondraaglijk om niet te weten wanneer.

Een hele maand. De maand van het miskraam. De maand van het ontslag. De maand waarin ik naast bloed en een levensloos vruchtje, ook heel veel andere dingen kwijt raakte.

Toen ik drie weken later opnieuw hevig begon te bloeden (het “een beetje bloeden” was nooit gestopt) en mijn hcg amper gezakt was (van 990 naar 974 op 3 weken) moest ik plots redelijk dringend toch gecuretteerd worden. Iets wat naar mijn gevoel eigenlijk een maand te laat kwam. Ik moest bovendien helemaal alleen naar het ziekenhuis en zeker vijf keer (naast mijn naam en geboortedatum) zeggen dat ik voor een curettage na miskraamweefsel kwam. Ik huilde tranen met tuiten toen ik wakker werd uit narcose. De verpleegster vroeg of het van de emoties of de pijn was, en toen ik geen pijn bleek te hebben, zei ze “ok dan”.

 

Daarna had ik vrij snel door dat er iets niet in orde was met mijn lijf, maar niemand wilde luisteren. Uiteindelijk duurde het nog meer dan drie maanden voor iemand geloofde dat het niet klopte, en er uiteindelijk die vreselijke diagnose kwam dat mijn baarmoeder kapot was gegaan door de curettage.

Ik wou dat gewoon eens vertellen, omdat er verdomd weinig over miskramen wordt gepraat. Omdat ik behalve vriendinnen die hetzelfde doorgemaakt hadden, amper informatie vond. Omdat er vaak niet over gepraat wordt, omdat gezinsplanning best een geheim blijft voor werkgevers (fucking 2018, maar het is zo). Omdat ik het op den duur echt niet meer voor mezelf kon houden, maar het tegelijkertijd zo jammer vond dat ik dan verklapte dat we nog voor een derde zouden gaan. Omdat 1 op de 4 zwangerschappen eindigt in een miskraam, en dat dus echt des mensen is.

Ik wou dat we er allemaal wat opener over konden zijn. Want ik vond het best een heftige ervaring. Emotioneel uiteraard, al kon ik dat vrij snel plaatsen. Het vruchtje is niet ok, ik ben blij dat de natuur het afstoot. Maar ook lichamelijk. Ik vertrouwde en wantrouwde mijn lijf tegelijkertijd. Toen mijn lichaam het uiteindelijk liet afweten, kwam de klap pas echt. Ik zoek een manier om het een plaats te geven, maar met een uitgerekende datum die steeds dichterbij komt, is dat niet gemakkelijk.

Er ging uiteindelijk meer dan zes weken over het miskraam. Van het eerste veegje bloed, tot het allerlaatste. Het duurde bijna zes maanden tot we hoorden dat het voor zware schade had gezorgd.

Er wordt veel te weinig uitgekraamd over een miskraam. Zullen we daar verandering in brengen?

Want praten kan zoveel deugd doen.

Want een doodgezwegen verdriet doet nog meer pijn.

Sofinesse

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2018 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account