Man, het is moeilijk! Moeilijk om er over te beginnen babbelen, om er mee om te gaan, om er iets te kunnen aan doen. en toch treft het velen onder ons. Maar er is schroom om er voor uit te komen. Postnatale depressie.

Zo, het is er uit. Ja, mijn vrouwtje heeft het lastig. Heel lastig. En ik hoop dat ze het me niet kwalijk neemt dat ik het zeg, dat ik het hier vertel. Maar het is er, het bestaat en het is moeilijk.

Ik kan me niet voorstellen hoe dat moet voelen. Je leeft negen maanden met een alien in je buik, die opeens zelfstandig begint te bewegen, je voelt dan letterlijk een ander leven in jou. Brrrr, dan voel ik me al helemaal zoals Ripley. Dan moet je het kindje baren, het komt uit dat deel van je lichaam waar het serieus pijn doet. Blijkbaar is de pijn ook nogal erg.

Dan ligt dat kleine hummeltje in je armen, en ben je het lichamelijk kwijt, het is uit je systeem. De hormonen blijven razen door je lichaam. Nog zoiets: hormonen… De laatste keer dat ik daar last van had, is al weer twintig jaar geleden en gefocust op borsten en meisjes. Maar de hormonen van een vrouw???

Ik kan begrijpen dat mijn vrouw het lastig heeft, dat ze zich wat depri voelt, dat ze zich, laten we het ronduit zeggen: slecht voelt. En je kan er niet even tussenuit knijpen en er boven op komen, nee, die kleine baby hangt aan jouw borst en eist je volledige aandacht op. We hebben nog een veeleisende dochter die nu opeens geconfronteerd wordt met het feit dat er een vijftal kilogram broer haar opeens van haar pied de stal duwt. En dat pikt ze niet. Wat doet een vierjarig kind dan? Inderdaad, de aandacht opeisen op compleet verkeerde manieren.

En wij mannen? Blij dat we terug mogen gaan werken en vluchten weg naar verre kantoren in andere steden, genietend van de betrekkelijke rust in de hectische werkdag. We begrijpen dat de baby voorgaat, maar na enkele weken worden we al even recalcitrant als de dochter, we willen ook terug gezien worden waar we voor zijn en niet enkel het huishoudhulpje. We hebben de zwangerschap al amper doorsparteld, nu nog dit?

We staan er als man ook machteloos bij. We zien dat het niet goed gaat, we proberen oplossingen aan te reiken, maar die worden niet aanvaard, noch geapprecieerd. We moeten begripvol en ondersteunend zijn, maar mogen niet meehelpen oplossen. Dat is moeilijk voor een man. Moeilijk voor mij, ik geef dat grif toe. Ondertussen blijft het huishouden zijn inspanningen vereisen, we draaien hier dubbele shifts, de andere kinderen schreeuwen om hun aandacht en het werk ontneemt je de tijd. Je voelt je gevangen in een keurslijf van een slaaf uit het zuiden.

Wat dan het moeilijkste is, volgens mij, is dat er niet onmiddellijk een uitweg is, een oplossing. Je kan maar de dokter gaan, die kan je antidepressiva voorschrijven. Maar wat als de vrouw die niet wil nemen, bang voor de nevenwerkingen, bezorgd voor de invloed dat kan hebben op de baby. Dan kiest de vrouw resoluut voor haar kind en kan de relatie -letterlijk – ontploffen. Ambulante hulp, je hoort van overal dat er diensten worden geboden. Maar niemand heeft het over de wachtlijsten. Dat je weken moet wachten op dat eerste bezoek, terwijl de situatie slechter wordt. Afglijdt in die neerwaartse spiraal, ook deels gefaciliteerd door de man. Die wil maar kan niet, die ondergaat maar heeft de reserves op den duur niet meer, en dan wordt het hommeles.

Je zet de kinderen af op school en de ouders vragen dan of de kleine goed slaapt. Ja alles goed, eet goed, groeit goed, alles picobello terwijl je straks met tegenzin terug op de fiets stapt om naar huis te rijden, naar die hel. Wel, niet meer! Ik zwijg niet langer meer. Ik zeg gewoon ronduit dat het net zo goed gaat met de mama. Dat het soms een calvarietocht is en dat die roze wolk uiteengevallen is in een orkaan over een Amerikaans schiereiland. Je ziet de mensen even schrikken en dan, compleet onverwacht voor mij, hoor je dat je niet alleen bent. Heel veel vrouwen hebben dat doorgemaakt. Hebben pillen geslikt of niet, hebben counseling en coaching gehad van psychologen. Het is er, vaak en veel, maar het is een taboe. Een kind hebben mag alleen maar fantastisch zijn blijkbaar.

Maar het doet goed om er over te kunnen babbelen. Aan de school met een andere papa die in dezelfde schoenen stond twee jaar geleden, met de collega aan de koffiehoek die er zwaar heeft onderdoor gezeten vier jaar geleden en daar nu ook fluisterend over vertelt tegen mij. Beetje beschaamd en tegelijk opgelucht.

Dus waarom verzwijgen, denk ik dan. Ik rijd mee op de Distinguished Gentlemen’s Ride tegen prostaatkanker, volledig opgekleed met 900 andere motards. Als we daar al geen probleem van maken, en geloof me, een vinger in je aars laten steken als man door een andere man, is voor veel mannen echt niet iets dat je aan de grote klok wil hangen, dan zou dit toch ook bespreekbaar moeten zijn?

Hierbij: ik ben papa en de mama heeft het moeilijk. Ze is de laatste week beter, dank je wel voor te vragen, maar het blijft moeilijk, voor mij als partner, voor haar natuurlijk, voor de andere kinderen die opeens hun mama haar lontje zien krimpen zoals een piemel bij een winterduik. Mijn vrouw is nog steeds de beste moeder die ik me kan voorstellen, de beste vrouw die ik kan hebben, maar ze heeft het nu even moeilijk. En ik bijgevolg ook. En de kindjes dus ook. En als man, wil ik hier niet echt medelijden voor, ik heb meer aan een ander soort verhaal. Een verhaal van herkenning, dat anderen het ook hebben meegemaakt en dat ze het hebben overwonnen, samen. Geef me tricks en tips, geef me goede raad, als man kan ik dat hebben. Mijn vrouw heeft meer nood aan de sympathie en het mede-lijden (streepje speciaal er tussen gezet voor de juiste nadruk op het woord).

Dus, vrouwtje van me, ik zeg het je niet altijd, ik blaas en ik zucht, ik reclameer soms, maar ik ben ook heel erg bezorgd om je. Ik wil je helpen! En vooral: je bent goede mama!

Medocq

 

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2018 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account