De term van de laatste jaren: het Nieuw Samengesteld Gezin. Met drie letters omschrijf je een complex gegeven. Niet alleen een statisch begrip, maar vooral een groeiproces. En net dat groeiproces is soms het moeilijkste van al.

U raadt het al: ik zit middenin een NSG.

Nu en vroeger, en aan beide zijden. Ik ben ooit, in een vorig leven, pluspapa geweest van mijn partner haar kinderen: een zoontje van drie en een dochter van acht. Was dat evident? Eigenlijk wel, voor mij wel. Het kwam gewoon. Ik heb de kinderen in mijn schoot geworpen gekregen en ben ze beginnen opvoeden. Ok, niet bewust, toen had ik het ware licht nog niet gezien. Gniffel….

Een jaar later was de relatie op de klippen gelopen, niet vanwege de kinderen maar vanwege de onderlinge compatibiliteit van de partners. Soms vraag ik me af, in een nostalgische bui, of de kinderen mij nog herinneren, en indien ja, of dat leuke en goede herinneringen zijn. Ik heb in elk geval mijn best gedaan en indertijd waren ze gelukkig.

Nu zit ik aan de andere kant van het spectrum. Mijn eerste zoontje is met mijn ex (niet te verwarren met de term heks, alhoewel dat onderscheid soms heel klein lijkt te zijn). Mijn dochter is van mijn huidige vrouwe (ja, met een e, want we zijn Middeleeuws gehuwd) en de derde is op komst. De derde kleine, niet de derde partner! Ik vraag wat de dynamiek nu zal zijn, met de nieuwe kleine broer…

Mijn vrouwtje doet haar best met Merlijn, maar het is niet gemakkelijk. Nochthans leek alles gemakkelijk in het begin. De relatie met mijn ex kelderde vrij snel na de geboorte van onze tovenaar. Dus hij heeft nooit iets anders gekend dan dat zijn papa en mama elkaar niet graag zagen en niet bij elkaar meer waren. Ik kwam vrij snel samen met mijn Jolien en ze heeft dus Merlijn eigenlijk van kleinsaf aan grootgebracht. Merlijn heeft nooit iets anders gekend dan dat hij twee mama’s had. En twee huisjes, twee feestjes, twee van alles…

Stilletjes aan zag ik de afstand tussen mijn vrouw en mijn zoon vergroten. Het zijn twee verschillende karakters. Toen kwam onze dochter en dan veranderde de dynamiek in ons gezin compleet. Naast de veranderende dynamiek kwam ook dat Merlijn ouder werd, dus ook mondiger. Wat de onderlinge strijd nog iets groter maakte.

Niet verwonderlijk dat de jongens elkaar aantrekken en de meisjes elkaar. Moeder en dochter versus vader en zoon. Zo wordt er een opsplitsing gemaakt in ons gezin, een waar geen van ons vieren echt zin in hebben. Maar toch ontstaat die kloof. We doen als ouders ons best, maar de kinderen, onbewust, spelen dat toch uit.

Daarnet broer en zus aan de eettafel voor het avondeten gehad. Moeder was al veilig teruggetrokken, ze had de bui al zien hangen. Ik ben uiteindelijk ook eventjes gevlucht. Letterlijk gevlucht: dat eeuwig gehakketak, dat eeuwig gekibbel tussen die twee. Ik heb zelf broers noch zussen, ik ben dat dus niet gewoon. Soms heb ik zin om die twee uit te foeteren, die twee gewoon met hun kop tegen elkaar te slaan en te roepen, maar als papa blijf je kalm. En ga je even naar het toilet als de pot over kookt. Hoe twee kinderen elkaar zo de duvel kunnen aandoen, daar kan ik niet bij. En tegelijk kunnen ze elkaar niet missen. Is dat zo in elk gezin?

Dan voel je gewoon die dynamiek aan je trekken: zowel dochter als zoon die proberen papa in hun kamp te trekken. Ik ben wel van beiden de papa, het zijn beide mijn kinderen. Ik zit er tussen, ik geef niemand gelijk, want iedereen heeft gelijk. Ik wist niet dat ouderschap zo’n strijd kon zijn, een strijd tussen twee grootmachten en ik zit er tussen als kleine natie in een diplomatieke rol. En zonder kernwapens om af te schrikken.

Ik benijd mijn vrouw haar rol niet. Ik zie dat ze het er ook moeilijk mee heeft dat die kloof stilaan breder wordt, dat de zoon moeilijker aan te voelen valt. Ze doet echt haar best. Maar soms vallen er ook harde woorden tussen ons als ik denk dat  mijn kind niet goed genoeg behandeld wordt in mijn ogen. Het is een wankel evenwicht, een relatie in een NSG. Voor de partners, voor de kinderen, voor de dynamiek in het gezin.

Wat zal dat geven als ze puberen? Ik vrees de dag dat hij gaat zeggen dat zijn plusmama zijn mama niet is, dat ze niets te zeggen heeft. Al die keren dat ze voor hem rondgereden heeft, hem verzorgd heeft als hij ziek was, hem getroost bij zijn kleine pijntjes en grote verdrietjes, ik kan me amper voorstellen hoe hard zulke woorden dan zullen aankomen bij ons Jolien. En hoe kwaad ik dan zal zijn. Ik hoop dat ik het hem op tijd kan zeggen, hem op tijd kan laten inzien dat zulke woorden een te grote kloof zouden kunnen slaan. Want woorden kunnen niet altijd vergeten worden.

Medocq

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2018 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account