Weken hadden ze het er over gehad. Gepraat. Gefantaseerd. Grenzen gesteld. Beslist… en dan weer niet. Doen of niet. Hun eerste stapje in een parenclub.

Als koppel zijn er alvast sterker uitgekomen. Veel en intens gepraat. Wensen en verlangens op tafel. Vrees en angst uitgesproken. Over de grenzen voor hun eerste bezoek waren ze er snel uit. Ze zouden elkaar in geen geval uit het oog verliezen. Samen uit, samen thuis. En geen contactgegevens mee naar huis. Hoogstens een soa.

De goesting was groot, bij allebei. Bekeken worden door anderen, wat extra vlees in de kuip. Maar het grote onbekende schrikte af. Goesting en drempelvrees in de balans. Zo veel vragen. Wat trek ik in godsname aan? Gaan we niet opvallen als bleu? Gaan ze me bespringen vanaf minuut 1, kom ik niet met vieze ziektes thuis? Kunnen we onze afspraken in het heet van de strijd in ere houden? Kan ik wel presteren in die omgeving? Ga ik niet te afgeleid zijn door wat er om me heen gebeurt. Of net te opgewonden door de overrompeling aan hitsige prikkels… hormonale en psychologische flipperkast.

Effe ervaringen peuteren bij de vrienden is niet zo simpel, het is immers kaarten op tafel gooien. Jezelf bloot geven is 1 ding. Over de tongen gaan een ander. En op elke volgende barbecue gegarandeerd en ongevraagd een trio van worstjes op je bord krijgen. Met evenveel sausjes.
Terwijl je alleen maar wilde weten in welke club je als bleu best binnenkomt. Van het web moet je het immers niet hebben.

De websites van de hete tenten blijken op het eerste zicht voornamelijk te grossieren in slechte interieurfoto’s en schrijffouten. Kies je voor een club bij de deur? Kwestie van de opgedane hitte thuis nog een laatste keer te consumeren, of toch maar die club wat verderop… om zeker geen bekenden tegen te komen. Op het eerste zicht een plan zo strak als een latexpak, maar als iedereen diezelfde redenering hanteert kon je het feestje net zo goed in de refter van de gemeenteschool doen. Of in een zomerbar van een of andere schepen.

Toch maar voor de zekerheid gekozen, en 3 kwartier gereden. Drankje aan de bar, sigaretje, en een eerste voorzichtige babbel met een aantrekkelijk onbekend koppel. Over de vakantie. De rest is voor later. Na nog een paar keer het ritueel toog-rookhok is er een uur voorbij. De kleren zijn nog aan, de stress is gezakt. De pintjes ook.

Na een niet al te uitnodigende zwaai naar de nieuwe beste vrienden, baanden ze zich uiteindelijk toch een weg naar het feestgedruis. Tot plots… een hand op haar schouder. Nu al. We zijn hier nog maar 1 teen binnen. En dan gaat mentaal het licht uit. Bye collega!

x

Ginger & Jail

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2019 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account