Mijn kinderen zijn beleefd. “Goedemorgen, hoe gaat het met u?. “Kan ik u helpen?”
“Neen, dank u voor het koekje…ik moet nog eten” “Wil u zitten mevrouw? Ik sta wel even”
Geweldig toch? Soms ben ik zo trots.
Als ik naar andere kinderen kijk dan glunder ik haast. Kinderen die daar een kleine tantrum schoppen omdat ze een speelgoedje niet krijgen. Omdat ze hun bord niet willen leegeten. Noem maar op.
Die problemen heb ik niet. Waarom niet?

Wel, ik ben een strenge vader.

Voor alles wat mijn kinderen fout doen zijn er logische gevolgen. Wil je dat niet? Wel…dan gebeurt er dit.
Een strenge leidende hand is v……..

Nee, wacht. Ik krijg het zelf gewoon al niet meer neergeschreven. Vergeet alles wat hierboven staat.

Waarom? Het is je reinste bullshit.

Ja, mijn kinderen zijn extreem vriendelijk. Ze zijn ook extreem tam. Gepest door alles en iedereen. Waarom? Wel, door mijn strenge hand zijn ze zo geworden. Plat getemd.

Deden ze iets verkeerd? Brul. Waren ze onbeleefd? Meer Brul. Doe dat 10 jaar en je hebt heel vriendelijke kinderen hoor. Je hebt er ook alle eigen wil uit getraind.
Ik kan u redenen geven waarom ik zo’n brulbeer was maar eigenlijk maakt dat niet uit. Ik heb nooit 1 stemverheffing van mijn ouders meegemaakt. Ik was doodongelukkig in mijn toenmalig leven. Ik geloofde heilig dat een strenge hand de beste resultaten gaf. Ironisch genoeg is de keerzijde van de medaille een strenge leermeester.

Sinds een jaar of vier praat ik met mijn kinderen. Gedaan met orders, gedaan met frustraties botvieren. Heb je een probleem? Kom naar je vader en we praten er gewoon over.

Any time.

Meer dan twee jaar heeft het geduurd voor ze ook maar het idee hadden dat ze geen fouten moesten verstoppen. Liegen was ok, want als papa het ontdekt….dan zwaait er wat.
Mijn dochter is nu 15, klaar om de mega puber uit te hangen. Te rebeleren tegen alles en iedereen. Behalve tegen papa. Dat zit er nog in. Een pijnlijke wonde die mijn eigen grote schuld is.

Iedere keer dat ik in een winkelcentrum een vader zie schreeuwen tegen zijn kinderen…wel, dan krimp ik in elkaar. Hen er op wijzen heeft geen zin. Blindheid en de strenge papa gaan spijtig genoeg hand in hand. Misschien is deze manier de meest “gematigde” om eens aan de boom te schudden.
Dat er eens tegen mij geroepen wordt, wel…daar kan ik wel tegen.

In short. Stop met schreeuwen mensen. Zie ze graag, probeer ze in de goede richting de duwen en praat gewoon. De vriendelijkheid komt ook gewoon wanneer je het vraagt.

Dwars ligger.

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2018 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account