Toen ik 16 was bestond mijn gamingwereld vooral uit Duke Nukem, Quake en Doom, had de wereld net kennis gemaakt met Sega Model 1 en werd Wolfenstein 3D voor MSDos de wereld ingestuurd. Allemaal nog zeer eenvoudig, geen netwerk, geen parties met uitzondering van gigantische demotoestanden zoals de Skedsmohallen at Lillestrøm.

Tegenwoordig ben ik zelf trotse bezitter van een 16-jarige weliswaar licht puberende zoon, waarvan het sociale netwerk letterlijk bestaat uit… het Sociale Netwerk. Geen scouts zoals de papa, geen ravotnamiddagen in het bos (met uitzondering van World of Warcraft dan), kampen noch andere activiteiten. Het liefst van al in complete duisternis, twee gigantische schermen, surround system met micro en 50 nationaliteiten die om de haverklap fokjoe modderfokker door de boxen laten schallen. Leeftijd is niet meer van belang, geslacht ook niet en uiterlijk nog minder. Het kan een thuiswerkende mama zijn die het Steam-account van de zoon heeft ontdekt of een vroege 14jarige die half verslaafd nachtenlang Fortnite speelt.

We don’t care anymore, zei een van de spelers met een sterk Noors accent.

Een goeie evolutie op bepaalde vlakken, denk ik dan. Het kind ziet er wel wat transparant uit, een licht doorschijnende huid zoals Death Knights al es kunnen hebben en het durft al eens wat te laat in bed te kruipen. Maar goed, het heeft “vrienden”. Of ze aan de deur staan bij groot verdriet of om te steunen bij problemen is een andere vraag, maar goed, ze zijn er. Er bestaat misschien een app voor?

Ik hoed me ervoor de “in mijnen tijd-kaart” te trekken. Maar in mijnen tijd schopten ze ons ook af en toe eens buiten.

Kijk, mijn kind, zonlicht!

Om dan aarzelend een stap in de buitenwereld te zetten, echte mensen te zien en eens een gesprek te volgen dat niet onderbroken wordt door RPG-ontploffingen en de obligate fokjoe modderfokkers. We zouden dat nu ook kunnen doen en geloof me, we hebben het geprobeerd. En dan zit het daar in de tuin, eenzaam, afwezig, bijna katatonisch te wezen en denk je:

ach ja…

Maar goed, we klagen niet. De papa mag bij momenten nog eens meegamen en zowel vader als zoon frequenteren met hetzelfde enthousiasme beurzen zoals Facts en ComicCon. Dat de mini dan wéér eens met een Naruto zwaard naar huis komt, nemen we er graag bij, ik koop dan wel het zoveelste StarWars-raketje voor mijn privé-verzameling.

G

 

 

 

 

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2021 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account