Het is eindelijk bijna voorbij. Het is eindelijk bijna tijd om die deur van 2018 kei hard dicht te gooien. Ook al is dat stom, want het gaat niets veranderen. Ook in het nieuwe jaar zullen de dingen die ons in de laatste zeven maanden bruusk zijn afgepakt, niet deus ex machina terugkeren. Ik zei het al, alles is voor altijd anders.

Op oudejaarsavond vorig jaar heb ik heel hard moeten huilen. Ik heb een verschrikkelijke bloedhekel aan feestdagen en nog het meest van al aan ouderjaarsavond. Ook al was het bij heerlijke vrienden met heerlijke mensen, ik wilde daar helemaal niet zijn. Deze dramaqueen had a little breakdown, een paar uur voor middernacht.  Ik wilde gewoon slapen tot het volgende jaar, om het opgeklopte moment niet te moeten meemaken.

Vreemd dat ik me nu harder dan ooit zo voel. Ik zou gewoon willen slapen tot het geen pijn meer doet, maar ik heb het gevoel dat wakker zijn dan gewoon geen optie meer is. De pijn zal hopelijk mettertijd wat minder scherp worden, maar verdwijnen gebeurt niet. Nooit.

Het zit in kleine dingen. Het stomste detail kan ervoor zorgen dat het begint te prikken achter mijn ogen, en dat er even later een traan ontsnapt. Of dat de sluizen opengaan. Of dat ik zo droef word, dat ik zelfs geen tranen meer kan opbrengen. De radio opzetten is vaak een steek door mijn hart, een zwangere vrouw kan me helemaal van mijn stuk brengen, een groot gezin doet me naar adem happen…en dan zijn er nog duizend dingen die me aan mijn broer doen denken. En dan ben je weer vertrokken.

Het is maar een jaar. Een arbitraire grens die niets betekent. Maar binnen die arbitraire grens die we mei tot december noemen, zijn wij wel extreem hard op de proef gesteld. Het slechte nieuws kwam zo snel na elkaar, dat er nergens ruimte was om iets te verwerken. Alles werd gestockeerd, weggeduwd, geparkeerd om verder te kunnen gaan. Om flink te zijn. Om een nieuwe tegenslag te incasseren.

Ik had al na de eerste dolksteek het gevoel dat het voorbij was voor mij. Dat ik nooit meer echte vreugde zou voelen, omdat er ergens een heel donker randje is. Omdat mijn hart permanent een klein beetje bloed verliest. Maar de messteken bleven maar komen.

Maar je gaat door. Je moet door. En gelukkig zijn er ook lichtpunten. Ik heb een fantastisch gezin. En ook al weten we soms echt niet meer hoe we de dag moeten doorkomen, we hebben wel echt elkaar. We hebben twee heerlijke kinderen. Over een dikke twee weken vieren we acht jaar liefde. En liefde, dat is er overal.

Ook buiten de muren van ons huis. Het absolute lichtpunt van 2018 is liefde en warmte. Het feit dat we veel dichter bij elkaar zijn gekomen, in onze dichte kring. Het feit dat je kanten van bepaalde mensen voelt en ontdekt die een Nobelprijs verdienen.

Dat is het positieve. Ik probeer echt naar die mooie dingen te zoeken, want anders ga je dood. Want als ik eerlijk ben, voelt het wel een beetje als doodgaan. Afscheid nemen is een overheersend thema geworden de afgelopen maanden, en ik moet echt opletten dat ik ook niet mezelf verlies. Het is echt moeilijk mensen, fucking klote moeilijk.

Er zijn minuten dat het gaat. Er zijn uren dat het lukt. Er zijn dagen dat je het soms heel heel even een klein beetje vergeet. Maar meestal: nope. Lukt het niet. En weet ik echt niet hoe of wat.

Het was de bedoeling om hier wat foto’s te zetten. Maar het lukt me al niet om er door te scrollen. Dus je zal het met eentje moeten doen.

We gaan op reis. Richting 2019. Waarin ik jou het allerbeste wens. Heel veel liefs, heel veel liefde, heel veel warmte, heel veel licht, heel veel goede dingen. En ik ga ook wat egoïstisch zijn, ik wens ons ook het allerbeste.

Bedankt om hier te komen lezen. Bedankt voor al die lieve berichtjes.

Ik blijf mijn best doen, meer kan ik niet doen.

Happy New Year

Sofie x

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2019 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account