Bij AFS organiseren ze voor de ouders van de uitwisselingsstudenten het Adam en EVA programma.
Met 5 dames of heren uit dezelfde regio ga je dan een kleine week naar een ander land om daar ieder in bij je AFS zus of broer te logeren. Overdag doe je met de groep allerlei uitstappen en s’ avonds slaap je bij je eigen gezin.

Zo ben ik nu net terug van onze uitwisseling naar Turkije. De Turkse dames waren eerst in juni hier geweest.
Mij zus is Didem, een kleine lieve huisdokter uit Mersin. En we vinden dezelfde zaken leuk: shoppen, lekker eten, jezelf eens laten verwennen met een massage of gelaatsverzorging. Ook zijn we gek van onze kinderen en zijn we heel begaan met onze patiënten. (Ik ben verpleegkundige)
We zijn echt verwend geweest door onze Turkse zussen. Steeds rijkelijk gevulde tafels met eten gemaakt door henzelf en hun moeders, zussen en echtgenoten. We zijn naar Capadocië geweest, prachtig! We hebben gezwommen in de zee, we hebben een soort van typisch Turks trouwfeest meegemaakt. We hebben Adana, Mersin en Tarsus bezocht
Kortom een week om nooit te vergeten.

Maar we hebben ook veel gepraat met elkaar, niet altijd even makkelijk. Wij kunnen geen Turks en de dames hun Engels is niet altijd zo super. Maar Googletranslate is je beste vriend in AFSland😉

Dan hoor je dat ze in Turkije het spijtig vinden dat we hier een verkeerd beeld hebben van de Turken. Onze dames dragen geen hoofddoek, hebben een carrière, zijn zelfstandig.
Ze wonen al wat dichter tegen Syrië maar het is er veilig.
We hebben het ook over vrouwenrechten gehad. Onze EVA zussen hebben de kans gehad van thuis om te studeren en hebben het goed. Maar spijtig genoeg is dat niet voor alle meisjes in Turkije zo. Er zijn in sommigen bevolkingsgroepen nog steeds meisjes, die op jonge leeftijd uitgehuwelijkt worden. Didem, ziet deze vrouwen in haar dokterspraktijk.
Hier in Vlaanderen mogen wij eigenlijk niet teveel klagen, als je ziet hoe het ergens anders op de wereld eraan toe gaat.

Ik heb ook een EVA zus in Rusland, tijdens mijn uitwisseling daar heb ik  ook de ganse week niet goed geslapen omdat ik zo in mijn hoofd bezig was alle indrukken te verwerken. Daar was het communiceren helemaal moeilijk, Olga spreekt enkel Russisch.

Wat ik wel geleerd heb is dat alle mama’s hun kinderen graag zien en heel fier zijn op hen.
En dat alle jeugd hetzelfde is: hun kamer kan ontploft zijn, ze hangen in de zetel, doen het licht niet uit,…
En in de ogen van alle kinderen zijn de mama’s overal hetzelfde: zij kunnen hierover zo klagen.

Intussen is mijn to do lijstje weer wat langer geworden: * terug op bezoek gaat bij Didem

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2019 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account