Een groot deel van het arsenaal van een ouder is nutteloos.  Er komt een tijdstip dat je dat beseft.
Je hebt alles al geprobeerd.  Van “neen, af…mag niet” over “Godverdomme, naar uw kamer!” tot “Wat vind je van jouw gedrag nu zelf?”  Als je kinderen het niet willen horen, dan horen ze het ook niet.  Keulen heeft soms nog nooit zo hard gedonderd.  De enige idioot die daar wat staat te proberen ben jij.  Voor het zelfde geld kan je apen inhuren om hun behoefte naar je kinderen te gaan slingeren…het heeft hetzelfde nut.

Geen.

Toch doe je het.  Tegen alle kleine stemmetjes in je hoofd ingaand, kruip je terug op die zeepkist om je speech af te steken.  Misschien dat er deze keer iets blijft hangen?  Misschien dat ze over dit moment in 30 jaar komen zeggen:  “Pa, bedankt voor die speech…ze heeft mijn leven veranderd.”

Je hoopt en ja….hoop doet leven zeker? 

Ik wil even een kleine uiteenzetting doen over mijn geliefkoosde manier van ouder-kind interactie.  Aangezien het een beetje vreemd overkomt om een zestienjarige met beginnende baardgroei over je knie te leggen, opteer ik voor “de preek”.

De preek is een fijn iets.  Voor mensen zoals ikzelf, het soort dat nogal graag hun eigen stem hoort, is het een ongelooflijk prettig tijdverdrijf.  Je probeert geen punt te maken.  Neen.  Je zet een prestatie neer.
De keel wordt geschraapt.  Stemoefeningen worden even snel uitgevoerd en de juiste houding wordt neergezet.  Puber, sidder en beef…je krijgt een oratorisch feestmaal, gratis en verniet.
Kalm en voorzichtig schets je het probleem.  Even stop je en ga je terug naar een nieuwe aanvang.  Elk goed verhaal begint met een proloog immers.  De hoofdpersonages en antagonisten worden neergezet en subtiel begin je naar de kern te bewegen.  Waneer je hun aandacht volledig hebt, ga je naar de climax.  Het shock-effect laat je nog nazinderen en met een prachtige knieval kijk je naar hen op, wetende dat ze met een traan in de ogen naar je luisteren.  Misschien zelf knikkend in volledig begrip van je betoog.

……”Huuhn?”  komt er terug.  Een half kauwend antwoord met minder inleving dan een koe die al uren naar een trein staat te staren.  “Niets…..Ga naar je kamer!” heb je dan nog.
Zij rollen hun ogen en jij loopt naar je bureau om deze column te schrijven.

Dwarsligger

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2021 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account