Een jaar of tien geleden ben ik gescheiden.  Vreemde uitdrukking nu ik het zo voor me neerschrijf.  Je scheidt je af van je bestaand leven.  Goed, ik had de keuze.  Gaan lopen of van een brug springen.

Klinkt dramatisch, I know.  Een blijspel was het niet…voor niemand denk ik dan.

Elke Flair, elke Libelle staat nog steeds vol met verhalen over dames die het leven aanpakken op hun eentje.  Hun verhaal.  Hun nieuwe leven na het verraad.  In 2009 schreef ik ‘Het dagboek van een gescheiden man’  Een reeks blogs over het standpunt van “de verlater”.  Waarom je het doet.  Welke dingen door je hoofd gaan.  De grootste en moeilijkste factor is altijd je kinderen door de mangel halen.  Het moment dat je die deur voor de laatste keer achter je sluit maak je een beslissing voor hen.  Of het nu een beter leven voor ze zal zijn of een nog slechter…het zal ze raken.

Scheiden door de eeuwen heen.  Een uiterst fascinerend onderwerp.  Ergens zal ik er eens een boek over moeten vinden.  Ook mijn ouders zijn gescheiden, ik was zestien toen het gebeurde.  Een cliché eigenlijk.  Mijn vader ging “volle petrol” zijn midlife in.  Een thuissituatie met een hardwerkende vrouw, een immer aanwezige schoonmoeder en een zoon waar hij haast geen band mee had.  Hij vluchtte naar een andere vrouw, naar een nieuw bestaan.   Hoe hard ik hem ook verwenste toen, twintig jaar later zou ik net hetzelfde doen.  Laat je denken.
Ik was boos.  Boos op hem en boos op mijn grootouders die gewoon zijn kant kozen.  Ik bleef achter als de “man” in huis.  Ik en mijn moeder tegen de wereld. Samen een anti-vader clubje opbouwend.  Hij werd een ver figuur die alimentatie betaalde en mij niet wou zien.  Onlangs pas moest ik leren dat mijn moeder heel veel afblokte.  Hij kon mij niet meer zien.  Ik ben 45 nu, de haat is weg.  Al dat rest is een klein beetje verwensing en de vraag of hij niet wat harder had kunnen vechten voor mij.

Ik heb gevochten om mijn kinderen te kunnen zien.  Co-ouderschap zou het worden. Week om week.  Het was een hard gevecht, mijn situatie was uitgegroeid naar een vechtscheiding.  Met politie aan de deur en al.  Elke week kon ik horen hoe hard de tegenpartij mij haatte.  Wat een verschrikkelijk monster ik wel was.  Het enige wat ik kon proberen was een goede papa te zijn.  Een betere dan de knorrepot die vast zat in een neerstortend huwelijk.  Soms slaagde ik daar in, soms ook niet.
Zij waren vijf en drie, mijn rakkers.  Ze waren gewend geraakt aan onze ruzies.  Snapten niet dat we eigenlijk heel ongelukkig waren en dat het ook anders kon.  Voor hen was de situatie ineens onbegrijpbaar, buitenaards zelfs.  Papa was er niet en om de week moesten ze het “ouderlijk” huis verlaten om bij hem in een kleiner krot te gaan zitten terwijl hij op zoek was naar de ware liefde.
Ik heb ze blootgesteld aan een reeks twijfelachtige relaties, ik heb ze van links naar rechts moeten verpotten gewoonweg omdat ik geen sociaal vangnet had.  Vakanties waren er niet.  Vaak was er nog altijd die boze papa.  Gefrustreerd omdat dingen niet beter liepen voor hem en zijn twee schatten.

Het is nu tien jaar later.  Zij zijn nu 15 en 13.  Nog steeds komen ze elke week met hebben en houden naar mijn huis.  Een huis waar nu een dolgelukkige papa woont.  Een man die kan lachen en praten met hen.  Iemand die terugblikt op een donker verleden en het eigenlijk graag zou vergeten.
Het leven is nu.  De toekomst ligt voor ons. Toch zie ik hoe de scheiding hun veranderd heeft.  Hun hoekjes en kantjes zijn er voor altijd af.  De effecten van op te groeien in twee heel verschillende omgevingen heeft een zware tol geëist.  Ze zijn meesters in het aanpassen, koningen in survival.  Geen nieuwe omgeving kan hen omverwerpen want ze hebben heel hun bestaan moeten aanpassen en transformeren.  De kost daarentegen zit in standvastigheid, zelfvertrouwen en ouders die elkaar nooit meer fijn zullen vinden.

Zij zijn de figuranten in hun “dagboek van een gescheiden gezin” met een grote kans om ooit zelf een hoofdrol te spelen.

Dwarsligger

 

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2018 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account