Ja, het is gebeurd, de witte rook ontsnapt aan onze schouw. Onze zoon is geboren, hij is nu vandaag een week oud. Vorige week zat ik middenin het bloed en tintelende buik!

Nee het was zo erg niet… of toch… Mijn vrouw had een geboorteplan opgesteld en we gingen terug thuis bevallen. Voor onze dochter was dat reuzegoed meegevallen. Aan alle papa’s die nog twijfels hebben, heb ik een raad: doen!!!!! Stel je voor, als papa zit je gewoon thuis in je eigen zetel terwijl je vrouw al het harde labeur doet. Niet meer op een plastic vouwstoeltje die je achterwerk in amper een kwartier compleet numb laat aanvoelen. Je kan gerust een pintje drinken, of een glas wijn, of, waarom niet, een lekkere single malt, in plaats van een blikje cola uit een automaat die compleet overpriced is. Je kan een boek nemen, een film opzetten om je gedachten even te verzetten, whatever. Daag steriele lege kliniekkamer. En je vrouw is veel meer op haar gemak. En jij ook, wat wil je nog meer?

Nu voel ik de dames die deze column al denken: “Wat??? Pintje, film, terwijl ik hier lig af te zien?” Maar wat moeten wij anders doen? We zitten er bij en we kijken er naar. Jullie doen al het werk, wij kunnen alleen maar ondersteunen. Maar als het bij julie gaat als bij mij, dan is alles wat ik zeg niet goed. Begrijpelijk, als je ligt af te zien. Dus eigenlijk zit je er maar voor spek en bonen bij. Ik vind het erger dan in het ziekenhuis. Daar ben je eigenlijk volledig overbodig. Eregr nog, je bent een last.

Ik heb de indruk, als ervaringsdeskundige, dat vrouwen die thuis bevallen minder pijn hebben dan in het ziekenhuis. Omwille van hun cocon. Mijn vrouwtje, die terug wou bevallen thuis dus, maar dat ging niet door, dus wij naar het ziekenhuis. Daar is ze voorbeeldig goed en relatief vlot bevallen. Tegen 21:00 binnen en om 0:54 konden we onze zoon al vasthouden.  Maar toch die vijf uur daarbinnen, miljaar. Een hel voor mij.

Stel je voor, het verloskwartier, ze hebben geprobeerd het wat leuk in te richten met een leuk kleurtje, maar het is en blijft een hospitaalkamer. We hadden een playlist, ik wil die opzetten. Op een USB stick. Ja, maar waar plop je dat in? Ik had gedacht om de bevalling thuis te doen, dus was de playlist op een USB stickie gezet. Even kijken… In de tv, maar ik kon het ingangkanaal niet kiezen. Heeft me trouwens een kwartier gekost om de afstandsbediening te zoeken, ik heb er dan maar een van de kamer er naast gaan halen. Oh, een dvd speler, goed verstopt naast het bed, met USB ingang. Ideaal, daarin pluggen, aan de praat gekregen, maar geen geluid. Dan op de televisie voor de boxen daarvan te gebruiken. Eindelijk de playlist. YES! Eindelijk de muziek. De eerste paar liedjes spelen zachtjes op de achtergrond, tot hij moest uit, het was niet goed. *zucht*

Ik heb dorst, alsook de vroedvrouw en de doula. “Gelijk ne grote” zeg ik tournee generale! De bestelling opgenomen van iedereen (allemaal frisdrank want ja, de cafetaria zal wel dicht zijn op dit uur). Dus op weg naar het automaat beneden. Blijkt dat dat ding enkel met munten werkt. Daar sta je dan, met een bankkaart, een gsm met alle mogelijke betaalapps en zelfs enkele briefjes van 5 euro. Maar waar had ik dus niet aan gedacht? Munten… En natuurlijk niemand in de verlaten gangen van een ziekenhuis om 22:00 ’s avonds. Terug naar boven dan en met rode kaken schooien bij de meter en de fotograaf (dank u Enya!!!). Terug met wat kluttergeld naar beneden om wat flesjes cola te gaan halen.

De bevalling verliep vlotjes, allee, toch van mijn kant. Ons Jolien heeft dat heel goed gedaan. Ze heeft maar een paar keer gekriept. Ik zou moord en brand schreeuwen, denk ik. Als een echte vent ben ik natuurlijk even op de gang moeten gaan. Tot twee keer. Efkes op de grond gaan liggen. Ik kan normaliter heel goed tegen bloed, maar bevallen… Daar kan ik niet omgaan. De cliches zijn terug bevestigd. Hoe mijn vrouw dat heeft klaargespeeld, verbaas ik me nog over. Ik voel me zo bevriezen, ijl worden in mijn hoofd, mijn maag wordt helemaal een zwart gat en ik voel me ijl in mijn hoofd. Dus als enige man in een kamer met vijf vrouwen, maak ik mezelf even onzichtbaar en ga ik op de gang liggen. Wel onzichtbaar, een attente verpleegster komt direct bij me om te vragen of het gaat. Sja, die zijn dat gewoon, denk ik. Maar die andere vrouwen, gewoon doordoen! Er wordt een hoofdje uit een vagina geperst, die vrouwen verpinken niet! Bloed wordt opgevangen op doeken, ze blijven gewoon doorbabbelen. Hebben die ijs in hun aderen?

Bevallen, het is mijn ding niet. Echt niet… ik ben heel blij met de kindjes, maar die mochten ook via PostNL geleverd zijn, hoor. Nee, niet via Bpost, of hij zat in een ander zijn brievenbus.

Maar nu, nu komt het zware werk van de papa: huishouden regelen, oudere kinderen in het gareel houden, koken en… bezoek ontvangen. Met bosjes strijken ze neer om de nieuwe baby te zien en, indien het kan, even te mogen vasthouden terwijl ze smelten in zijn oogjes en bolle wangetjes. Maar ondertussen moeten de glazen gevuld en de hapjes warm gemaakt worden. Tientallen pakjes worden met de grootste genegenheid gegeven, dus ettelijke vellen inpakpapier worden opgefrommeld en achteloos in een hoekje van de kamer gegooid. Papa ruimt dan alles op, onzichtbaar als een Dobby zonder kousen: glazen in de afwasmachine, papier uitfrommelen en gladstrijken en plooien zodat het in de papiermand kan. Uitgeleide doen aan de gasten. Waarom geen geboortedrink, dan is alles in een keer achter de rug?

Nee, bevallingen zijn niets voor mij. Maar ik heb mijn quotum gehaald. Nu kan het alleen maar beter gaan: ze groeien op, worden groot en komen in de interessesferen van papa: dan is het mijn beurt!!! Woehahahahaha….

 

Medocq

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2019 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account