Dinsdagmorgen….

Ik zit in de zetel onder dekentje en bracht net Marthe naar school.  Jurgen ligt lekker te slapen in ons bed.
Niets vreemd zul je denken ware het niet dat het deze week chemoweek is.
Normaal moet hij dus een week naar het ziekenhuis voor zijn chemobehandeling.

Helaas…
Gisteren werd er een nieuwe CT scan gemaakt van Jurgens longen en de resultaten waren alles behalve hoopgevend.
De tumor is op verschillende plekjes in zijn long gegroeid. Niet giga hard maar als je resultaten naast de scan van 2 maand geleden legt dan zie je helaas groei.
Momenteel beseffen we niet wat dit precies wilt zeggen. We zien enkel het voordeel want de nieuwe behandeling kan via dagkliniek en dit nog maar 2 maandagen op 3 weken. Dus meer thuis, geen overnachtingen meer en minder over en weer rijden voor mezelf.
Geef toe, klinkt goed toch?

Maar verder…
Wat is de prognose (niet durven vragen)? Zal hij meer last hebben van deze chemo? Kan hij blijven werken? Allemaal vragen waar we (nog) geen antwoord op hebben.
Begin aub momenteel niet met bemoedigingen als moed houden, blijven bidden, enz. Ja we blijven vechten, tuurlijk vechten we !! Nog steeds geloven we in wonderen en we vertrouwen zelfs nog steeds op God maar dat maakt het verdriet niet kleiner….
Begrijp me niet verkeerd. We zijn kei dankbaar en blij met alle steun en troost. Echt waar!! Maar de teleurstelling blijft.
Hou het voorlopig maar op wat een KAKZIEKTE!!

Ik wil gewoon rustig genieten van mijn gezinnetje. Samen stok oud worden en Marthe nog 80 jaar gunnen met haar ouders.
Waarom lijkt dat momenteel te veel gevraagd……

Sarah

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2019 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account