Vandaag 1 september, de gehate datum door velen. Ook voor mij. Onlangs reed ik nog langs mijn oude school in Mariakerke voorbij en keek ik even naar het smal laantje dat langs de kerk loopt. Hoeveel keren ik daar niet over geslenterd heb met het hart in mijn schoenen en tranen in mijn ogen… En hoeveel keer ik niet verlangend heb gekeken naar de auto van mijn ouders die me ’s avonds na de studie terug kwam oppikken, maar die weer maar eens te laat was…

Ik herinner me niet meer de directeur, maar die persoon heeft me nog heel veel in zijn bureau gehouden, nadat de studie was gestopt en alle andere kinderen al naar huis waren. Mijn ouders hadden een sofwarebureau in de jaren 80, een groot softwarebureau, dus ze waren full time bezig daarmee en het gebeurde wel eens dat het zo druk was dat ze me vergaten. Letterlijk vergaten om me te komen halen. Nu ik 46 ben, voel ik nog steeds dat klein bang gevoelsknoopje in mijn borst als ik er aan terugdenk.

Nu is dat volledig anders, en dat is maar goed ook. Mijn vrouw heeft een job gezocht zodat ze op tijd aan de schoolpoort kon staan ’s avonds. Ons dochter heeft nog nooit in de nastudie moeten zitten. En als mijn vrouw niet op tijd zou kunnen komen, zou ik gewoon vroeger van mijn werk gaan om haar te halen.

Toen ik de kans kreeg om het softwarebedrijf over te nemen, heb ik vriendelijk bedankt. Het heeft misschien mijn ouders hun hart gebroken, maar ik wou niet hetzelfde leven als zij: weekendwerk, laat werken ’s avonds, geen vakantie kunnen nemen… Nee, ik wil niet dat leven, en ik wil zeker niet dat leven voor mijn kinderen. Hoe had Gys dat terug gesteld: to be in your children’s memories tomorrow, you have to be in their lives today. Zo inspirerend dat ik het zelfs als leitmotiv op mijn facebook pagina heb gezet.

We hebben geluk: de kinderen gaan graag naar school. Ons dochter toch in elk geval. Ze gaat naar een kleine Freinetschool, waar ze als een dochter aan huis is. Iedereen kent er iedereen, de juffen en meesters worden gewoon met hun voornaam aangesproken. Ik ga er regelmatig klussen, gewoon omdat het leuk is en dat die school een deel van het huis is geworden, maar dan buiten het huis. Je voelt je er thuis. Wat me nog steeds zo verbaast, is als ik er kom om Marit te halen, er tientallen kinderen al beginnen roepen naar Marit dat haar papa er is. En ik ken die klein mannen zelfs niet, maar iedereen kent mij. Ok, mijn kop is nogal opvallend, nu ik een lange vikingbaard en dreadlocks heb, maar toch, er voor ook al. Je kan gewoon niet snel even de kleine ophalen, want zij moet dan aan een heleboel vriendjes en juffen gedag zeggen (welk kind van 4 doet dat????), ik merk dat ik ook eerst afscheid wil nemen van de juffen en sommige ouders die er toevallig ook zijn. Het duurt langer om er afscheid te nemen dan de weg er naar toe. Zalig toch he.

Als ik zo het leven bekijk van mijn kinderen, ben ik blij dat ik de beslissing toen genomen heb om die onzekere toekomst te vermijden en een eerder saai bestaan te gaan volgen als ambtenaar. Geen kans op rijkdom, geen kans op extravangante verhalen en avonturen, gewoon een regelmaat en een zekerheid dat je niet verkocht geraakt aan een indisch bedrijf. De zekerheid dat je je kinderen ’s avonds in bed kan stoppen. Want je bent op tijd thuis en je kan nog een beetje met hen spelen.

Waar zo een mentaliteit twintig jaren geleden not done was, lijkt het nu dat een dergelijke levenswijze of levensvisie volledig aanvaard is. Je mag gerust een thuiswerkouder worden om gewoon tijd te kunnen bieden aan je kinderen. En de professionals of de carriereouders kijken er niet meer naar als iets onwaardigs, maar eerder met een kleine zweem van afgunst. Of misschien is dat mijn indruk.

Ik ben blij met mijn keuze. Ik denk, mijn kinderen ook. Misschien is dat de essentie van bewuste ouder te zijn: bewust keuzes maken niet alleen vanuit jezelf en vanuit het nu, maar ook keuzes maken die impact hebben op de toekomst en op de mensen om je heen, die kleine petotterkes die zo belangrijk zijn…

Medocq

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2018 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account