Onderdanen van Asgardia? Ik ben ook een van die idealisten die zich zo snel mogelijk heeft opgegeven om onderdaan van Asgardia te worden. Geen geleuter meer over grenzen en nationaliteiten. Een tijdje ging het goed, nu komen de barsten. Ze beginnen geld te vragen aan de onderdanen om bepaalde zaken te financieren, ze schrijven verkiezingen uit waar je kan aan deelnemen als je betaalt, kortom, het wordt een duidelijke geldaristocratie. En heel wat mensen beginnen op Facebook hun ongenoegen te uiten. Wat eigenlijk begon als een mooie droom.

Een van de twee redenen waarom ik besloot Asgardiaan te worden, is Brussel, is mijn werkstek. Ik werk aan het Noordstation, inderdaad, de place to be voor de vluchtelingen. Daar maak ik dus dagelijks de schrijnende situatie mee. Schrijnend niet alleen voor die vluchtelingen, eerder voor de buurt. Vergis je niet, de Afrikaanse jongemannen die daar ‘huizen’, hebben allemaal modieuze kleren aan, zitten de ganse dag op hun smartphone te tokkelen terwijl ze hun beurt afwachten om hem op te laden aan een van de weinige stopcontacten in de gang, bier uit blikjes aan het slurpen en wiet aan het roken. Je moet daar eens passeren ’s morgens vroeg als de kuisploeg nog niet is langs gekomen. Onvoorstelbaar dat mensen zo vuil kunnen zijn.

Dus deze week was voor mij de eerste week terug op het werk na zes weken thuis te zijn met moeder de vrouw, dochterlief en de nieuwe baby. Man, was ik blij terug aan het werk te gaan. Je raadt het nooit: ik moest dus harder werken thuis dan op het werk. Dat huishouden is hel! Dus als er nog iemand zegt dat zijn vrouw niets doet, dat ze maar gewoon huisvrouw is, geef hem van mij maar gerust een Gibbs-tik op zijn achterhoofd.

Nu ja, misschien komt dat ook omdat het huishouden geregeld is geweest door ons moeder de vrouw en dat dit misschien niet de meest efficiente manier van werken was. Als ik de huisman zou zijn, zou ik het toch iets anders aanpakken, meer lean maken zodat het sneller en met minder effort kan. Ja, ik ben een IT’er, valt het op?

Soit, ik extra vroeg naar het werk, zodat ik op een lege trein zat en op kantoor kwam als eerste. Dan op het gemakje mijn ontbijt, lekker koffietje terwijl ik de online krant lees vooraleer de hectische werkdag in volle kracht losbarst. En dat deed ie: een overvolle mailbox, zaken die compleet in het honderd gelopen waren, brandjes die geblust moesten worden. Soms voelde ik me terug papa thuis die twee ruziende kinderen moest meehelpen hun issues oplossen.

En natuurlijk, de small talk en de felicitaties van de eerste dag. Ik had een grote pot kindjessuiker gezet, dus iedereen kwam dan eens langs om me te feliciteren. Ik ben ook een gekend sociaal figuur op het werk en praat tegen iedereen, dus ja. En dan viel me echt op dat mannen van Mars en vrouwen van Venus zijn.

We spraken over hetzelfde topic: bevallen en een baby. Maar de manier waarop er gesproken werd en wat er over gezegd en gevraagd werd, was zo verschillend tussen de mannen en de vrouwen. De vrouwen steevast hoe het was met de mama, hoe de bevalling geweest was, of hij goed dronk. De mannen vroegen hoe het was met mij, of ik blij was dat ik terug kon komen werken, hoe het geboortebier meegevallen was. Zo een verschil, joh! Daarin zie je toch een heel groot verschil tussen de geslachten, en die oerdriften: vrouwen meer het zorgzame, het gezin; terwijl de mannen meer de stoere kameraadschappelijke noot vormen, vooral vragen naar afstamming.

Uiteraard zie je ook een groot verschil tussen ouders en mensen die zelf (nog) geen kinderen hebben. De ene weten heel gerichte vragen te stellen en knikken al bij de eerste woorden met een blijk van diepe herkenning, de laatste vragen de soort vragen zoals leerlingen vroeger op de maandelijkse verplichte biecht moesten en dan maar snel van buiten enkele zinnetjes instudeerden.

Nog een weekje dat ik bezoek aan de bureau mag verwachten, dan zullen het enkel nog de papa’s zijn af en toe eens vragen naar de kroost. Dat doen we dan wel, sommige metromannen onder ons die regelmatig aan de koffiemachine eens vragen hoe het gaat. Wat dan ook een opvallend verschil is tussen mannen en vrouwen: wij mannen vragen en luisteren. Als er vrouwen bij zijn, dan hebben die de neiging om snel te onderbreken en te beginnen over hun eigen kroost. Het gesprek heeft dan plots een andere dynamiek gekregen.

Let er eens op de volgende keer 😉

Medocq

0 Comments

Leave a reply

Contacteer ons

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2019 powered by Planet Polaris and PolarisCare

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

or

Create Account